Saturnus — Call of the Raven Moon songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Call of the Raven Moon" van Saturnus.
Songteksten
The night sky is ever still as silence descends, the four winds
becoming one caressing my naked body, and as you watch
the branches bend,
revealing all of you.
Long lost, but never forgotten.
Will you meet me at the lake
where the water calms my fear?
Will you once more fall in love
and light in me your flame?
Come to me once more,
and I shall know peace and at last be free.
The shattered path before my heavy feet, leading me inward
to this broken temple of love,
lust and creation, resting here
whilst heeding the call.
We now lay under the moonlit sky
in the shadows of the past,
and as we become one the stars
kneel down, whispering poetry
of this withering moment.
The falling leaves weaving
a blanket, underneath it the innermost truth,
feeding the sands of time,
stilling it’s hunger
while we quench our thirst.
Taking our place among forever,
remembered only by two.
Now closing our eyes to see,
changing our hearts to feel,
sealing our lips to hear.
The call of the raven moon,
laying us to rest.
Your skin like silver
in the night, your face like a poem without words,
Your touch was the sun in my heart,
and my heart was found by you.
And as the worlds begins to wake
so falls the last petal,
and at all things end we must go our separate ways into the night,
always alone because
I couldn’t save you.
And for that, I am sorry and always will be!..
Songtekstvertaling
De nachthemel is altijd stil als stilte neerdaalt, de vier winden
een worden die mijn naakte lichaam streelt, en als je kijkt
de takken buigen,
jullie allemaal onthullen.
Lang verloren, maar nooit vergeten.
Kom naar het meer.
waar het water mijn angst kalmeert?
Zal je weer verliefd worden
en licht je vlam in mij op?
Kom nog eens bij me.,
en Ik zal vrede kennen en eindelijk vrij zijn.
Het verbrijzelde pad voor mijn zware voeten, die me naar binnen Leiden
naar deze gebroken tempel van liefde,
lust en schepping, die hier rusten
terwijl ik naar de oproep luisterde.
We lagen nu onder de maanverlichte hemel
in de schaduw van het verleden,
en als wij één worden, de sterren.
kniel neer, fluisterende poëzie
van dit kwijnende moment.
De vallende bladeren weven
een deken, eronder de diepste waarheid.,
het zand van de tijd voeden,
het is honger.
terwijl we onze dorst lessen.
Onze plaats innemen tussen eeuwig,
slechts door twee herinnerd.
Nu sluiten onze ogen om te zien,
onze harten veranderen om te voelen,
onze lippen verzegelen om te horen.
De roep van de raven moon,
ons laten rusten.
Je huid als zilver
in de nacht, je gezicht als een gedicht zonder woorden,
Jouw aanraking was de zon in mijn hart,
en mijn hart werd door jou gevonden.
En als de werelden beginnen te ontwaken
zo valt het laatste blaadje,
en uiteindelijk moeten we onze eigen weg gaan naar de nacht.,
altijd alleen omdat
Ik kon je niet redden.
En dat zal altijd zo blijven...