Samsas Traum — Janis' Lied songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Janis' Lied" van Samsas Traum.
Songteksten
Dort am Straßenrand stand ein Mann, wegen ihm fiel das
Laub noch leiser.
Meine Stimme schnitt durch die Stille, ein böser
Traum.
Mit der Angst fest in meiner Hand, schrie ich mich an der Kälte heiser.
Vor den Wolken zählen Momente, wie dieser kaum.
Wieder atme ich Wasser, wieder trinke ich Flammen
Und ich bitte um noch mehr Verzicht.
Doch je lauter ich flehe, so sehr ich ihn auch suche,
Den Weg zu mir, ich finde ihn nicht.
Hier im Haus ist man nicht allein, rings um uns sammeln
sich die Geister,
An den Wänden zerrinnen Schatten, das Leben schweigt.
Über dir bin ich furchtbar klein und das Ende des
Anfangs Meister,
Färbt die Hände, wenn sich der Weg an der Brücke
zweigt.
Wieder schlucke ich Steine, wieder gleiten die Finger
Durch Entbehrung, das Gras und den Wind.
Manche Schachtel liegt schwerer, als die Welt auf den
Schultern
Und als alle, die noch bei mir sind.
Wär die Erde doch nur so kalt, wie mein Herz im Licht
aller Sonnen,
Wär das Eisen so leicht und brüchig, wie morsches
Holz.
Meine Schwester, leb wohl, schon bald hat der Winter in dir begonnen,
Unaufhaltsam und voller Anmut, gleicht deinem Stolz.
Wieder reiße ich Narben in die Körper der Menschen,
Wieder berste ich, nimm sie mir nicht.
Doch je tiefer ich grabe, so sehr ich nach ihm suche,
Den Weg zu dir, ich finde ihn nicht.
Songtekstvertaling
Daar aan de kant van de weg stond een man, door hem viel de
De bladeren zijn nog stiller.
Mijn stem sneed door de stilte, een kwade
Droom.
Met de angst in mijn Hand, schreeuwde ik hoerig naar de kou.
Momenten als deze tellen nauwelijks voor de wolken.
Opnieuw adem ik water, opnieuw drink ik vlammen
En ik vraag om nog meer afstand.
Maar hoe luider ik pleit, hoe graag ik hem ook zoek. ,
De weg naar mij, Ik kan het niet vinden.
Hier in het huis ben je niet alleen, kom om ons heen
geest,
Schaduwen zweven door de muren, het leven is stil.
Boven u ben ik vreselijk klein en het einde van de
In Eerste Instantie, Meester.,
Vlekken op de handen als het pad bij de brug
tak.
Weer slik ik Stenen, weer glijden de vingers
Door ontbering, het gras en de Wind.
Sommige dozen zijn zwaarder dan de wereld op de
Schouder
En iedereen die nog bij me is.
Was de aarde maar zo koud als mijn hart in het licht.
alle zonnen,
Als het ijzer zo licht en broos was als rotte
Hout.
Mijn zus, vaarwel, binnenkort is de Winter in jou begonnen.,
Niet te stoppen en vol van genade, lijkt op je trots.
Opnieuw scheur ik littekens in de lichamen van mensen.,
Ik barst weer, neem het niet van me af.
Maar hoe dieper ik graaf, hoe meer ik hem zoek.,
De weg naar jou, Ik kan het niet vinden.