Samsas Traum — Das verlorene Kind songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Das verlorene Kind" van Samsas Traum.
Songteksten
Zart schimmert Morgenröte auf seinen Wangen
Wiedererlebend, Froyas kraftvolles Herz zu spüren
An Ihrem Busen soll keine Seele bangen
Schöpfender Odem überbracht durch den Frühlingswind
Liebende sich stumm im Tausendknospenmer verführen
Verschenkt den Traum an das erwachende Kind
Mächtig winden sich die wärmenden Strahlen der Mittagssonne
Durch Abels reifende Knochen geschwind
Einlullend, Liebende suhlen sich in ekstatischer Wonne
Nur der Blinde kann über die Mauer des Gartens spähen
Unfaßbar, spielend ihre Zeit verrinnt
Folgend einer dunklen Vorahnung schwimmt
Ohnmächtig der überreifen Herbstfrucht zu widerstehen
Im dem Strom des Lebens zur Dämmerung und wird vergehen
Das verlorene Kind, durch Erkenntnis dem Tode geweiht
Sein eisiges Grab, wo einstmals Feen sangen
Keine Hoffnung kann es ins Licht führen
Errichtet sich selbst das erwachende Kind
Verzweifelt in der Nacht Wahrheit zu erlangen
Ein steinernes Herz kann man nicht rühren
Deshalb im Tode nur ich Frieden find !
Flehend um kalte Küsse, die ihm den Atem rauben
Düstere Begierde, Trost bei den Ahnen zu finden
Doch wenn alles vergeht, so auch seine Sünden
Und wenn alles verbrennt, so niemals sein Glauben
Fortan will es Medusas Wahrheit ertragen
Weil die Liebe ihm ihr Schutzschild lieh
Tausend Wunden, jedoch verzweifelt es nie
Dank der Gabe, mit den Augen eines blinden Kindes zu fragen
Songtekstvertaling
Voorzichtig glinstert de zon op zijn wangen.
Herbeleven om Froya ' s krachtige hart te voelen
Niemand zal beven aan haar boezem.
Adem ademen door de lente wind
Geliefden verleiden elkaar in stilte in de duizendpoot.
Geef de droom weg aan het ontwakende kind
Krachtig wind de opwarmende stralen van de middagzon
Door Abels rijpende botten
Lulling, geliefden zwelgen in extatische verrukking
Alleen de blinden kunnen over de muur van de tuin gluren.
Ondoorgrondelijk, je tijd Afspelen
Na een donkere voorgevoel zweeft
Machteloos tegen de overrijpe herfstfruit
In de stroom van het leven in de schemering en zal voorbijgaan
Het verloren kind, toegewijd aan de dood door kennis
Zijn ijzige graf, waar eens feeën zongen
Geen hoop kan het naar het licht leiden
Bouwt zichzelf het ontwaakte kind
Wanhopig in de nacht om de waarheid te krijgen
Je kunt een stenen hart niet aanraken.
Daarom vind ik in de dood alleen vrede !
Smekend voor koude kussen die zijn adem wegnemen
Somber verlangen om troost te vinden bij de voorouders
Maar als alle dingen voorbij gaan, zo ook zijn zonden
En als alles brandt, nooit zijn geloof.
Voortaan wil het Medusa ' s waarheid verdragen.
Omdat de liefde hem zijn schild leende.
Duizend wonden, maar nooit wanhopen.
Dankzij de gave van het vragen met de ogen van een blind kind