Sabrina Weckerlin — Einsames Gewand songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Einsames Gewand" van Sabrina Weckerlin.
Songteksten
Ich gehe durch die Stadt wie durch ein Niemandsland,
inmitten all der vielen Menschen bleib ich unbekannt.
Ich habe mich in Stille und in Einsamkeit gehüllt,
ich suche meine Schattenwege abseits dieser Welt.
Niemand, niemand da der mich beim Namen nennt,
der mein Geheimnis kennt.
Kein unbedachtes Wort, kein Blick begeht Verrat,
aus mir fließt keine Träne,
die die Wahrheit offenbart.
Ich halte mich versteckt und abgewandt vom Licht,
verberg ich meinen Körper, meine Stimme, mein Gesicht.
Niemand, niemand da der mich beim Namen nennt,
der mein Geheimnis kennt.
Ich bin allein, allein auf meinem Weg durchs Niemandsland,
für alle Zeit, hab ich mich selbst von dieser Welt verbannt,
gekleidet in ein einsames Gewand.
Ich irre durch die Stadt und suche meinen Sinn.
Ich hab vergessen wer ich war und ich weiß nicht wer ich bin.
Mein Leid ist ungeteilt und keinem anvertraut,
mich umgibt die Einsamkeit wie eine zweite Haut.
Niemand, niemand sieht den Kummer und den Schmerz
mein heimatloses, unbewohntes Herz.
Ich finde keinen Trost.
Ich bin allein, allein auf meinem Weg durchs Niemandsland,
für alle Zeit, hab ich mich selbst von dieser Welt verbannt,
gekleidet in ein einsames Gewandt,
einsames Gewandt, einsames Gewand.
Ich bin allein, allein auf meinem Weg durchs Niemandsland,
für alle Zeit, hab ich mich selbst von dieser Welt verbannt,
gekleidet in ein einsames Gewand.
Songtekstvertaling
Ik loop door de stad als een niemandsland, in het midden van al de vele mensen die ik onbekend blijf.
Ik heb mezelf gewikkeld in stilte en eenzaamheid, ik zoek mijn schaduwpaden weg van deze wereld.
Niemand, niemand die me bij naam noemt, die mijn geheim kent.
Geen onzorgvuldig woord, geen blik pleegt verraad, geen traan die de waarheid onthult stroomt uit me.
Ik verstop m 'n lichaam, m' n stem en M ' n gezicht.
Niemand, niemand die me bij naam noemt, die mijn geheim kent.
Ik ben alleen, alleen op weg door niemandsland, voor altijd, heb ik mezelf verbannen uit deze wereld, gekleed in een eenzaam gewaad.
Ik zwerf door de stad op zoek naar mijn betekenis.
Ik ben vergeten wie ik was en ik weet niet wie ik ben.
Mijn lijden is onverdeeld en aan niemand toevertrouwd, de eenzaamheid omringt me als een tweede huid.
Niemand ziet het verdriet en de pijn van mijn dakloze, onbewoonde hart.
Ik vind geen troost.
Ik ben alleen, alleen op weg door niemandsland, voor altijd heb ik mezelf verbannen uit deze wereld, gekleed in een solitair kledingstuk, solitair kledingstuk, solitair kledingstuk.
Ik ben alleen, alleen op weg door niemandsland, voor altijd, heb ik mezelf verbannen uit deze wereld, gekleed in een eenzaam gewaad.