Sabbat — How Have the Mighty Fallen? songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "How Have the Mighty Fallen?" van Sabbat.
Songteksten
Denizens of sylvan places
Hidden from the eyes of man
Courtesans with sylph-like graces
Dancing to the pipes of Pan —
That echoed through the ether
Notes that soured the wings of halcyon
Songs to give our life the meaning
That we lack now they have gone
Watch the pattern ever changing
In the tapestry of fate
Weft and weave and interlacing
Silken strands that fabricate —
A cloak to fit both king and beggar
Those who rule and those that toil
Are equalled in the fact that
All pay homage to this mortal coil
Icy fingers grasping madly
Get a grip upon my throat —
And slowly squeeze the life out of me
On my dying words I choke
Afrantic prayer in desperation
Cannot hope to make me whole
A moments lapse of concentration
And the spirits flee my soul
Drugs and potions surge within me —
Slowly paralize and kill me
Terrified I stumble blindly
Into the unknown
Outside looking in — observing
Feelings that I find unnerving
Dying with my eyes wide open
Helpless and alone
The endless void that lies beyond —
With gaping jaws it beckons me
I cast my worldly flesh aside and
Plunge into eternity
Once light hearted I departed —
On my quest hope courted me
Now a new love is my true love
And her name is misery
Eyes as dark as midnight-ravens
Gems that filled my mind with awe
Enthral my heart —
Distract me from her milk-white hands
Stained red with gore
The fetters that bound me are broken
By words that were best left unspoken
For now I am shackled to sadness
By chains that are tempered with madness
I plummet like a shooting-star
That shines so bright yet falls so far
Shafts of moonlight guide me
To the world that waits below
I seem in need of nothing else
But rope enough to hang myself-
Laughing through the gates of Hell I go
MY SOULS LAMENT
Contained within a living shroud
My life-force fades and dies
This weary heart grows heavy
As the coins upon my eyes
The latch has now been lifted
On an ever open door
And peering through I see things
As I never have before
The hammer and the anvil meet —
In synchronicity they chime
#a sound so simple and complete
It needs no melody or rhyme
Reforging all that I once was —
They make me into something new
No longer trapped within this world
But, transient and passing through —
The 'valley of the shadow'
Far beyond the 'summerland'
Like the wild-boar is my valour
Now my life is in these hands —
That keep the seething couldron steaming
Stoke the fires of destiny
Gently take me and re-shape me
All-wise smith of sorcery
The fetters that bound me are broken
By words that were best left unspoken
For now I am shackled to sadness
By chains that are tempered with madness
From the 'cup of happiness'
The wine of hoped I’ve sipped
Betrayed I taste the bitterness
Of pain upon my lips
Though I try to drown my sorrows
They will surely drown me first
For swallowing my pride
Won’t quench this thirst
MY SOULS LAMENT:
In this darkness light has faded —
Hope becomes despair
Loneliness for a companion —
With me everywhere
I wander in confusion
While the tears that I have cried
Gleam like broken trinkets
You have worn then cast aside
WODEN:
«Now hand-in-hand with ignorance
The power mad run blindly
But retibution hunts you down
And rest assured he’ll find thee
No curtain could conceal you
For the ghosts of all you slander-
Await you at your journeys end
And, to them you must answer
The poisons born upon your tongue
Will never serve to slight me
For I have delt with many fools and
Suffer your kind lightly
Just as you sow so shall you reap —
And I my friend have plenty
So sit ye down and eat your words
Now that your plate is empty.»
The endless void that lies beyond
With gaping jaws it beckons me
I cast my worldly flesh aside and
Plunge into eternity
Once light hearted I departed —
On my quest hope courted me
Now a new love is my true love
And her name is misery
Eyes as dark as midnight-ravens
Gems that filled my mind with awe
Enthral my heart —
Distract me from her milk-white hands
Stained red with gore
The fetters that bound me are broken
By words that were best left unspoken
For now I am shackled to sadness
By chains that are tempered with madness
The endless void that lies beyond —
With gaping jaws it beckons me
I cast my worldly flesh aside and
Plunge into eternity
Once light hearted I departed —
On my quest hope courted me
Now a new love is my true love
And her name is misery
Eyes as dark as midnight-ravens
Gems that filled my mind with awe
Enthral my heart —
Distract me from her milk-white hands
Stained red with gore
The fetters that bound me are broken
By words that were best left unspoken
For now I am shackled to sadness
By chains that are tempered with madness
I plummet like a shooting-star
That shines so bright yet falls so far
Shafts of moonlight guide me
To the world that waits below
I seem in need of nothing else
But rope enough to hang myself-
Laughing through the gates of Hell I go
MY SOULS LAMENT
Contained within a living shroud
My life-force fades and dies
This weary heart grows heavy
As the coins upon my eyes
The latch has now been lifted
On an ever open door
And peering through I see things
As I never have before
WODEM:
«Why do the mighty view the world
Through syncophantic eyes —
Then claim to us they know what’s best
From pedastals of pride?
Don’t take the views of others
And dismiss them out of hand —
For when your pillars crumble
Tell me who will take command?»
Songtekstvertaling
Bewoners van sylvan plaatsen
Verborgen voor de ogen van de mens
Courtisanes met sylph-achtige gratie
Dansen op de pijpen van Pan —
Dat echode door de ether
Merkt op dat de vleugels van halcyon verzuurd zijn
Liedjes om ons leven de Betekenis te geven
Dat we het nu missen ze zijn weg
Let op het patroon dat verandert.
In het wandtapijt van het lot
Inslag en weven en vermenging
Verzilkte strengen die —
Een mantel die zowel koning als bedelaar past
Zij die regeren en zij die zwoegen
Zijn gelijk gesteld in het feit dat
Allen eren dit sterfelijke lot.
Ijzige vingers gek grijpend
Hou m ' n keel vast. —
En langzaam het leven uit me persen.
Op mijn laatste woorden stik ik.
Een ritueel gebed in wanhoop
Kan niet hopen me compleet te maken
Een moment concentratieverlies
En de geesten ontvluchten mijn ziel
Drugs en drankjes stromen binnen in mij. —
Maak me langzaam klaar en dood me.
Bang dat ik blind struikel
In het onbekende
Buiten kijken-observeren
Gevoelens die ik zenuwslopend vind
Sterven met mijn ogen wijd open
Hulpeloos en alleen
De eindeloze leegte die voorbij ligt —
Met gapende kaken roept het me
Ik wierp mijn wereldse vlees opzij en
Duik in de eeuwigheid
Toen ik eenmaal een goed hart had, vertrok ik. —
Op mijn zoektocht maakte hope me het Hof.
Nu is een nieuwe liefde mijn ware liefde
En haar naam is misery
Ogen zo donker als middernacht-ravens
Edelstenen die mijn geest vulde met ontzag
Mijn hart betoveren —
Leid me af van haar melk-witte handen
Rood gekleurd met gore
De boeien die me vastbonden zijn gebroken.
Door woorden die het best onuitgesproken blijven
Voor nu ben ik geboeid door verdriet.
Bij ketenen die geketend zijn.
Ik val als een vallende ster.
Dat schijnt zo helder maar valt zo ver
Schachten van het maanlicht leiden mij
Aan de wereld die beneden wacht
Ik heb niets anders nodig.
Maar touw genoeg om mezelf op te hangen-
Lachend door de poorten van de hel ga ik
MIJN ZIELEN JAMMEREN.
Binnen een levende lijkwade
Mijn levenskracht vervaagt en sterft.
Dit vermoeide hart wordt zwaar
Als de munten op mijn ogen
Het slot is nu opgeheven
Op een altijd open deur
En ik zie dingen.
Zoals ik nog nooit eerder heb gedaan.
De hamer en het aambeeld ontmoeten —
In synchroniciteit kloppen ze
# a so so simple and complete
Het heeft geen melodie of rijm nodig.
Alles wat ik ooit was —
Ze maken iets nieuws van me.
Niet langer gevangen in deze wereld
Maar, voorbijgaand en op doorreis —
De vallei van de schaduw
Ver voorbij het 'summerland'
Zoals het everzwijn mijn moed is
Nu ligt mijn leven in deze handen. —
Die de kolkende kolken stomen
Steek het vuur van het lot aan
Neem me voorzichtig en verander me
Een wijze smid van tovenarij.
De boeien die me vastbonden zijn gebroken.
Door woorden die het best onuitgesproken blijven
Voor nu ben ik geboeid door verdriet.
Bij ketenen die geketend zijn.
Van de 'beker van geluk'
De wijn van hope I ' ve sipted
Verraden ik proef de bitterheid
Van pijn op mijn lippen
Al probeer ik mijn verdriet te verdrinken
Ze zullen me zeker eerst verdrinken.
Voor het inslikken van mijn trots
Ik zal deze dorst niet lessen.
MIJN ZIELEN JAMMEREN.:
In deze duisternis is het licht vervaagd —
Hoop wordt wanhoop
Eenzaamheid voor een metgezel —
Met mij overal
Ik dwaal in verwarring
Terwijl de tranen die ik heb gehuild
Glans als gebroken snuisterijen
Je hebt gedragen en dan opzij gegooid
WODEN:
"Nu hand in hand met onwetendheid
The power mad run blindly
Maar gepensioneerden jagen op je.
En wees gerust dat hij je zal vinden.
Geen gordijn kan je verbergen.
Voor de geesten van al jullie laster-
Wacht op je aan het einde van je reis.
En, aan hen moet je antwoorden
De gifstoffen die op je tong geboren zijn
Zal nooit dienen om mij te kleineren
Want Ik heb delt met vele dwazen en
Laat uw soort licht lijden.
Zoals je zaait, zul je oogsten. —
En ik heb genoeg vrienden.
Dus ga zitten en eet je woorden.
Nu je bord leeg is.»
De eindeloze leegte die voorbij ligt
Met gapende kaken roept het me
Ik wierp mijn wereldse vlees opzij en
Duik in de eeuwigheid
Toen ik eenmaal een goed hart had, vertrok ik. —
Op mijn zoektocht maakte hope me het Hof.
Nu is een nieuwe liefde mijn ware liefde
En haar naam is misery
Ogen zo donker als middernacht-ravens
Edelstenen die mijn geest vulde met ontzag
Mijn hart betoveren —
Leid me af van haar melk-witte handen
Rood gekleurd met gore
De boeien die me vastbonden zijn gebroken.
Door woorden die het best onuitgesproken blijven
Voor nu ben ik geboeid door verdriet.
Bij ketenen die geketend zijn.
De eindeloze leegte die voorbij ligt —
Met gapende kaken roept het me
Ik wierp mijn wereldse vlees opzij en
Duik in de eeuwigheid
Toen ik eenmaal een goed hart had, vertrok ik. —
Op mijn zoektocht maakte hope me het Hof.
Nu is een nieuwe liefde mijn ware liefde
En haar naam is misery
Ogen zo donker als middernacht-ravens
Edelstenen die mijn geest vulde met ontzag
Mijn hart betoveren —
Leid me af van haar melk-witte handen
Rood gekleurd met gore
De boeien die me vastbonden zijn gebroken.
Door woorden die het best onuitgesproken blijven
Voor nu ben ik geboeid door verdriet.
Bij ketenen die geketend zijn.
Ik val als een vallende ster.
Dat schijnt zo helder maar valt zo ver
Schachten van het maanlicht leiden mij
Aan de wereld die beneden wacht
Ik heb niets anders nodig.
Maar touw genoeg om mezelf op te hangen-
Lachend door de poorten van de hel ga ik
MIJN ZIELEN JAMMEREN.
Binnen een levende lijkwade
Mijn levenskracht vervaagt en sterft.
Dit vermoeide hart wordt zwaar
Als de munten op mijn ogen
Het slot is nu opgeheven
Op een altijd open deur
En ik zie dingen.
Zoals ik nog nooit eerder heb gedaan.
WODEM:
"Waarom kijkt de machtige naar de wereld
Door syncophantische ogen —
Zeg dan dat ze weten wat het beste is.
Van pedastals of pride?
Neem het standpunt van anderen niet aan.
En stuur ze weg. —
Want als je pilaren afbrokkelen
Wie neemt het bevel over?»