Руставели — Сверху songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Сверху" van Руставели.
Songteksten
«Сжигай мосты, туши костёр,
Ломай всё то, что строилось годами!»
«Пляши вприсядку, пой сорванными связками
И попади в бой и в унисон бешенными плясками!»
«Схватись за душу крепко: обеими руками
И оттяни её сильней, на всю длину конечностей,
и рухни мясом обрыхлевшим на листик мечт,
Написанных затупленным карандашом.»
Они смеются, плачут и скрывают зависти нелепые,
но страшные моменты, как тот зайчонок, что бежит только вперёд,
Когда от фар убийц бухих, один лишь свет ему дорога,
Ведущая во тьму всю эту странную картину, ведь мы инны…
Она кричит мне, что я чист,
Но грязь нутра не очищается словесным душем.
Потёмки вынуждают зажигать свечу над этой, столь родной, став, ложкой.
Красиво плачем и надменно ждём удачи.
Теряем главное, а после платим внутренностями
И не просим сдачи.
Она бежит, эта дорога, вперед или назад.
«Какая на х*й разница,
когда в глазах одна, и та, бл*дь, странница?»
Здесь в переходах подземельных сломаны все лампы
И остановки пахнут похотью и терпким запахом дешевых духов.
«Ты убежишь, ты думаешь? Хотелось бы!»
«Хотя, причём здесь ты?»
Ведь жизнь, вообще всегда для всех продумана
Товарищем оттуда, сверху.
Songtekstvertaling
"Brand bruggen, blus het vuur,
Breek alles wat door de jaren heen gebouwd is!"
"Dans in een kraakpand, zing met gebroken snaren
En ga in het gevecht en in harmonie met gekke dansen!"
"Houd je ziel stevig vast: met beide handen
En trek het harder terug, tot de volledige lengte van de ledematen,
en vallen als vlees op een droomblad,
Geschreven met potlood."
Ze lachen, weenen en verbergen absurde benijdingen. ,
maar enge momenten, zoals de kleine haas die alleen naar voren loopt,
Als de koplampen van moordenaars dronken zijn, is alleen het licht hem dierbaar.,
Leidend in de duisternis al dit vreemde beeld, want we zijn Inna…
Ze schreeuwt tegen me dat ik clean ben.,
Maar het vuil van het interieur wordt niet gezuiverd door een mondelinge douche.
De duisternis dwingt je om hier een kaars over aan te steken, zo inheems, om een lepel te worden.
We huilen prachtig en wachten op geluk.
We verliezen het belangrijkste, en dan betalen we met onze ingewanden.
En we vragen niet om verandering.
Het loopt, deze weg, vooruit of achteruit.
"Wat maakt het verdomme uit,
wanneer in de ogen van een, en dat, BL*d, zwerver?"
Hier in de ondergrondse gangen zijn alle lampen kapot.
En de stopt geur van lust en de tart geur van goedkope parfum.
"Je zult weglopen, denk je? Dat zou ik wel willen!"
"Hoewel, wat heeft het met jou te maken?»
Het leven wordt immers altijd voor iedereen uitgedacht.
Een vriend van boven.