Run With The Hunted — Synethesia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Synethesia" van Run With The Hunted.
Songteksten
i threw my voice to the wind
and hoped it would carry enough weight
to fall with grace, we’re all falling
all struggling, all suffering, all calling out for a place
i’m just looking for answers
but i found bodies writhing on the floor
fingers grasping out for more
desperate eyes straining longing for a vision
abused hearts yearning for a final incision
to cut away to the pain
i ran my fingers through every blade of grass and every grain of sand
as if it were the last of its kind because the world that i see now
is a moment frozen in time
like the calm before the storm
the final scene of a crime
a final testament to our failure
a mouthful of bitter truth digested into lies
bodies writhing on the floor
fingers grasping out for more
desperate eyes straining longing for a vision
abused hearts yearning for a final incision
to cut away to the pain
when my body decays
and my memory fades
how else can i say?
these words are all i have
deepening with every passing breath
slow absorption into tangled myths of self and soul
delving through scars
as seekers of solace carving through the chambers of the heart
we scrape away memories
hoping to heal
but it never seems to end
we are all struggling
we are all suffering
Songtekstvertaling
ik gooide mijn stem in de wind
en hoopte dat het genoeg gewicht zou dragen
om te vallen met genade, we vallen allemaal
allemaal worstelen, lijden, allemaal roepen om een plek
ik ben op zoek naar antwoorden.
maar ik vond lichamen kronkelen op de vloer
vingers grijpen naar meer
wanhopige ogen die hunkeren naar een visioen
mishandelde harten verlangen naar een laatste incisie
om de pijn weg te snijden
Ik Rende met mijn vingers door elk grassprietje en elke zandkorrel.
alsof het de laatste van zijn soort is omdat de wereld die ik nu zie
is een moment bevroren in de tijd
zoals de rust voor de storm
de laatste plaats delict.
een laatste bewijs van onze mislukking
een mond vol bittere waarheid verteerd in leugens
lichamen kronkelen op de vloer
vingers grijpen naar meer
wanhopige ogen die hunkeren naar een visioen
mishandelde harten verlangen naar een laatste incisie
om de pijn weg te snijden
als mijn lichaam vergaat
en mijn geheugen vervaagt
Hoe kan ik het anders zeggen?
deze woorden zijn alles wat ik heb.
verdieping met elke ademtocht
langzame absorptie in verwarde mythes van zelf en ziel
delving door littekens
als zoekers van troost snijden door de kamers van het hart
we schrapen herinneringen weg.
hopen te genezen
maar het lijkt nooit te eindigen
we hebben het allemaal moeilijk.
we lijden allemaal.