Rozalén — Ni tú ni yo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ni tú ni yo" van Rozalén.
Songteksten
Tal vez, no había cómo hacer para no caer,
para no dejarnos ir.
Tal vez, sí habría otro camino
que nunca vi.
Quizás, pudimos perdonar
todo ese dolor, esa desesperación.
Quizás, no había por decir ni una palabra más.
Cuando el amor se muere,
No hay que encontrar a quién culpar,
Quién tiene la verdad.
Ni tú ni yo.
Tal vez, los dos.
Ya sé lo que vas a decir,
Tantas veces fui, pero una vez más volví.
¿No ves que es fácil lastimarnos
al insistir?
Mejor dejamos todo así,
¿Para qué sufrir una despedida más?
Me voy, ya no te digo "adiós",
Pienso "hasta siempre".
Cuando el amor se muere,
No hay que encontrar a quién culpar,
Quién tiene la verdad.
Ni tú ni yo.
Tal vez, los dos.
Esta vez voy a intentar
De no extrañar la primavera que se fue,
Voy a llevar en el ojal la flor marchita, simulando
Que la veo colorida como siempre.
Guardaré como un tesoro
Ese ayer que se lleva el viento
Así para nunca más volver.
Y ya no sé, si alguna vez
Podré olvidar tu voz y aquella canción de amor.
Cuando el amor se muere, corazón,
No hay que encontrar a quién culpar,
Quién tiene la verdad.
Ni tú ni yo.
Tal vez, los dos.
Songtekstvertaling
Misschien was er geen manier om niet te vallen, om ons niet te laten gaan.
Misschien is er een andere manier die ik nooit heb gezien.
Misschien kunnen we al die pijn, die wanhoop vergeven.
Misschien was er niets meer te zeggen.
Als de liefde sterft, hoef je niet te vinden wie de schuld heeft, wie de waarheid heeft.
Niet jij of ik.
Misschien, wij allebei.
Ik weet wat je gaat zeggen, zo vaak ben ik gegaan, maar ik kwam weer terug.
Zie je niet dat het makkelijk is om ons pijn te doen door aan te dringen?
Laten we het daarbij laten, waarom nog een afscheid lijden?
Ik ga weg, Ik neem geen afscheid meer, ik denk aan vaarwel.
Als de liefde sterft, hoef je niet te vinden wie de schuld heeft, wie de waarheid heeft.
Niet jij of ik.
Misschien, wij allebei.
Deze keer zal ik proberen om niet te missen de lente die weg is, Ik zal dragen in het knoopsgat de verwelkte bloem, doen alsof ik zie het kleurrijk als altijd.
Ik zal als een schat bewaren die gisteren de wind zo neemt om nooit meer terug te komen.
En ik weet niet of ik ooit je stem en dat liefdeslied zal kunnen vergeten.
Als de liefde sterft, hoef je niet te vinden wie de schuld heeft, wie de waarheid heeft.
Niet jij of ik.
Misschien, wij allebei.