Rossomahaar — ...Of Shadowy Exaltation (When Night Blackens With Storm) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "...Of Shadowy Exaltation (When Night Blackens With Storm)" van Rossomahaar.
Songteksten
Flagellating your pale cold skin,
I desire for more
Beholding those deep bleeding wounds
I wish I could return you back to life
To start my feast all over again…
Whip bleeds my own skin now fiercefully
I expect the pain, although it passes away
Leaving me in utter bitterness
I await the night, when I may spread my wings
And reach the skies far above the wooden pantheon…
I await the night and the storm it brings
To conquer these lands of pride and joy
To blacken their souls and deprave their minds…
I’m true and faithful servant of those
Who came here long before the earth was born
I’m their messanger and archangel
Condemned to dwell behind these burning gates
Of sullen silent spheres…
I know not if I’m a vital being
But it should be so, since I scent the honied blood of females…
I lick them, rape them, slaughter them…
Wretched pathetic humans…
I make them weep, make them shriek and ask forgiveness…
Seeking delight in pain and suffering, oh so sweet…
When sun sets beyond the snowy mountains
And wolves howl at the fullmoon
Crescent skies tumble into glowing shade of agony,
So bizarre…
The shadowy inmaterial spectres invite me To join their exalted hellish dance
The night blackens with storm, breed by Ancient Ones
And I lust for their return more than ever before…
Songtekstvertaling
Flabelend op je bleke koude huid,
Ik verlang naar meer
Die diepe wonden zien.
Ik wou dat ik je terug tot leven kon brengen.
Om mijn feest opnieuw te beginnen…
Zweep bloedt mijn eigen huid nu fel.
Ik verwacht de pijn, hoewel het voorbij gaat.
Laat me in bittere bitterheid achter.
Ik wacht op de nacht, als ik mijn vleugels mag spreiden
En de hemel bereiken ver boven het houten pantheon…
Ik wacht op de nacht en de storm die het brengt
Om deze landen van trots en vreugde te veroveren
Om hun zielen te verdoven en hun geest te verdorven.…
Ik ben een trouwe dienaar van hen.
Die hier lang voor de geboorte van de aarde kwam.
Ik ben hun messanger en Aartsengel.
Veroordeeld om achter deze brandende poorten te wonen
Van sullen stille bollen…
Ik weet niet of ik een vitaal wezen ben.
Maar het zou zo moeten zijn, want ik ruik het geheiligde bloed van vrouwen.…
Ik lik ze, verkracht ze, slacht ze af.…
Ellendige zielige mensen.…
Ik laat ze huilen, gillen en vergiffenis vragen.…
Zoekend naar vreugde in pijn en lijden, oh zo zoet…
Als de zon ondergaat voorbij de besneeuwde bergen
En wolven huilen bij de volle maan
Crescent skies tuimelen in een gloeiende schaduw van pijn,
Zo bizar.…
De duistere geesten nodigen me uit om mee te doen met hun verheven helse dans.
De nacht verduistert door de storm, broedt door de oudsten.
En ik verlang meer dan ooit naar hun terugkeer.…