Ronnie Drew — James Larkin songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "James Larkin" van Ronnie Drew.
Songteksten
In Dublin City in nineteen thirteen
The boss was rich and the poor were slaves
The women working and children starving
Then on came Larkin like a mighty wave
The workers cringed when the boss man thundered
Seventy hours was his weekly chore
He asked for little and less was granted
Lest given little then he’d ask for more
In the month of August the boss man told us
No union man for him could work
We stood by Larkin and told the boss man
We’d fight or die, but we wouldn’t shirk
Eight months we fought and eight months we starved
We stood by Larkin through thick and thin
But foodless homes and the crying of children
It broke our hearts, we just couldn’t win
Then Larkin left us, we seemed defeated
The night was black for the working man
But on came Connolly with new hope and counsel
His motto was that we’d rise again
In nineteen sixteen in Dublin City
The English soldiers they burnt our town
The shelled our buildings and shot our leaders
The Harp was buried 'neath the bloody crown
They shot McDermott and Pearse and Plunkett
They shot McDonagh and Clarke the brave
From bleak Kilmainham they took Ceannt’s body
To Arbour Hill and a quicklime grave
But last of all of the seven heroes
I sing the praise of James Connolly
The voice of justice, the voice of freedom
He gave his life, that man might be free
Songtekstvertaling
In Dublin City in 19 13
De baas was rijk en de armen waren slaven.
Vrouwen die werken en kinderen die honger lijden
Toen kwam Larkin als een machtige Golf
De arbeiders knarsten toen de baas sloeg.
Zeventig uur was zijn wekelijkse taak.
Hij vroeg om weinig en minder werd toegekend
Mocht hij weinig geven, dan zou hij om meer vragen.
In de maand augustus vertelde de baas ons
Geen vakbondsman voor hem kon werken.
We stonden bij Larkin en vertelden de baas
We zouden vechten of sterven, maar we zouden ons er niet aan onttrekken.
Acht maanden vochten we en acht maanden verhongerden we.
We stonden bij Larkin door dik en dun
Maar voedselloze huizen en het huilen van kinderen
Het brak onze harten, we konden gewoon niet winnen
Toen verliet Larkin ons, we leken verslagen.
De nacht was zwart voor de werkende man
Maar Connolly kreeg nieuwe hoop en raad.
Zijn motto was dat we weer zouden opstaan.
In 1916 in Dublin City
De Engelse soldaten hebben onze stad in brand gestoken.
De beschutte onze gebouwen en schoten onze leiders neer.
De Harp werd begraven naast de bloederige Kroon.
Ze schoten McDermott en Pearse en Plunkett neer.
Ze schoten McDonagh en Clarke de dappere neer.
Uit bleak Kilmainham namen ze Ceannt ' s lichaam mee.
Naar Arbour Hill en een ongebluste graf
Maar de laatste van alle zeven helden
Ik zing de lof van James Connolly
De stem van gerechtigheid, de stem van de Vrijheid
Hij gaf zijn leven, die man zou vrij kunnen zijn.