Ronan Keating — Think I Don't Remember songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Think I Don't Remember" van Ronan Keating.
Songteksten
I will always go back to the side of the bay
Where the nights never seemed as long as the day
The dog-collared army we trembled before
Those spires don’t look so tall anymore
Dad was always driving the top of the road
Mum’s in the doorway still thanking the Lord
Green birds took them to the land of the free
When they were gone it was all up to me
These city light’s don’t shine like you say
The green green grass is all turning to grey
You made this boy golden then turned him to stone
This is my home
You think I don’t remember but I do, but I do You think I don’t remember but I do, yeah I do No one saw it coming till it was too late
But it was the young that would carry the weight
Shook hands with the mighty for better or worse
Sometimes a blessing, sometimes a curse
These city lights don’t shine like you say
The green green grass is all turning to grey
You made this boy golden then turned him to stone
This is my home
You think I don’t remember but I do, yeah I do You think I don’t remember but I do, yeah I do Here’s to the journey I know who I am As much as we fought that was never the plan
I’m not the first I won’t be the last
Take it back to the grove and we’ll all raise a glass
You think I don’t remember but I do, but I do You think I don’t remember but I do, but I do You think I don’t remember, you think I don’t remember but I do You think I don’t remember, you think I don’t remember but I do
I will always go back to the side of the bay
Where the nights never seemed as long as the day
Songtekstvertaling
Ik ga altijd terug naar de kant van de baai.
Waar de nachten nooit zo lang leken als de dag
Het leger met hondenhanden dat we eerder beefde
Die torens zien er niet meer zo groot uit.
Papa reed altijd de top van de weg.
Mama is in de deuropening nog steeds de Heer aan het bedanken
Groene vogels namen ze mee naar het land van de vrije
Toen ze weg waren, was het allemaal aan mij.
Deze stadslichten schijnen niet zoals jij zegt.
Het groene groene gras wordt grijs
Je maakte deze jongen goud en veranderde hem in steen.
Dit is mijn thuis.
Je denkt dat ik het niet meer weet, maar ik weet het wel, maar ik herinner het me wel. ja, niemand zag het aankomen tot het te laat was.
Maar het waren de jongeren die het gewicht zouden dragen
Handjes schudden met de machtigen, in voor-en tegenspoed.
Soms een zegen, soms een vloek.
Deze stadslichten schijnen niet zoals je zegt.
Het groene groene gras wordt grijs
Je maakte deze jongen goud en veranderde hem in steen.
Dit is mijn thuis.
Je denkt dat ik het niet meer weet, maar ik weet het wel, ja denk je dat ik het me niet herinner maar ik weet het wel, ja ik weet het op de reis ik weet wie ik ben net zoveel als we vochten dat was nooit het plan
Ik ben niet de eerste, Ik zal niet de laatste zijn.
Breng het terug naar het bos en we zullen allemaal een glas heffen
Je denkt dat ik het me niet herinner, maar ik weet het wel, maar ik weet het wel, maar ik denk dat ik het me niet herinner, je denkt dat ik het me niet herinner, maar ik denk dat ik het me niet herinner, je denkt dat ik het me niet herinner, maar ik weet het wel.
Ik ga altijd terug naar de kant van de baai.
Waar de nachten nooit zo lang leken als de dag