Roger Alan Wade — Southbound Train songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Southbound Train" van Roger Alan Wade.
Songteksten
Oh, I guess they’ll say I’ve grown
I know more than I wanted to know
I’ve said more than I wanted to say
I’m heading home
Yeah, but I’m not so sure
That home is a place
You can still get to by train
So, I’m lookin' out the window and I’m driftin' off to sleep
With my face pressed up against the pane
With the rhythm of my heart and the ringin' in my ears
It’s the rhythm of the southbound train
Oh, where the wind starts to look like her hair
Like clouds in her bright blue eyes
As the sea and the shore fall and rise
Like her breast as she breathes by my side
And the moon is her lips as the sun
Is headed on down to the sea
Like her head as she lays down on me Until we reach ocean side
Over and over, I hear the same refrain
It’s the rhythm of my heart
And my sleepy girl’s breathing
It’s the rhythm of my southbound train
Oh, I suppose they’ll say I should’ve known
Or maybe I’m just feelin' old
Like a lawyer
With no one to blame
I’m headed home
Yeah, but I’m not so sure
But home is a place
That’ll ever be the same
So, we gather up our things and we head out in the cold
And your eyes are where you carry the pain
When I hear the whistle weeping, it’s cryin' to the sky
It’s the rhythm of the southbound train
It’s the rhythm of the southbound train
Songtekstvertaling
Oh, ik denk dat ze zullen zeggen dat ik gegroeid ben
Ik weet meer dan ik wilde weten.
Ik heb meer gezegd dan ik wilde zeggen.
Ik ga naar huis.
Ja, maar ik ben er niet zo zeker van.
Dat huis is een plek
U kunt nog steeds met de trein
Dus, ik kijk uit het raam en rij weg om te slapen
Met mijn gezicht tegen de ruit gedrukt
Met het ritme van mijn hart en de ringin ' in mijn oren
Het is het ritme van de trein naar het zuiden.
Oh, waar de wind begint te lijken op haar haar
Als wolken in haar helderblauwe ogen
Als de zee en de kust vallen en stijgen
Zoals haar borst als ze naast me ademt
En de maan is haar lippen als de zon
Is op weg naar de zee
Net als haar hoofd als ze op me ligt Tot we bij ocean side zijn.
Keer op keer hoor ik hetzelfde refrein
Het is het ritme van mijn hart
En mijn slaperige meisje ademt
Het is het ritme van mijn Zuidelijke trein
Ik denk dat ze zullen zeggen dat ik het had moeten weten.
Of misschien voel ik me gewoon oud.
Als een advocaat.
Met niemand om de schuld te geven.
Ik ga naar huis.
Ja, maar ik ben er niet zo zeker van.
Maar thuis is een plek
Dat zal altijd hetzelfde zijn.
Dus, we verzamelen onze spullen en gaan weg in de kou.
En je ogen zijn waar je de pijn draagt
Als ik het fluitje hoor huilen, huilt het in de lucht
Het is het ritme van de trein naar het zuiden.
Het is het ritme van de trein naar het zuiden.