Rodney DeCroo — A Boy's Prayer of Stones songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Boy's Prayer of Stones" van Rodney DeCroo.
Songteksten
I try to remember the small boy I once was.
There’s evidence that he existed:
photographs, home movies, my mother’s
stories. But I can’t lay claim to even a single
authentic memory. So what does one do
at 3 a.m., full of self pity as the body
goes to shit, potbellied, root canal
toothache, sore foot, bad knee, bad back,
lonelier than hell, and worst of all,
unable to remember who I once was.
I can’t be that boy again. I imagine
he turns away from me as from a stranger,
the unknown adult as much a puzzle
to the boy as the boy is to the man,
and neither of us certain of anything.
But the boy is sunlight and water,
the darting tumble of a sparrow’s flight,
and moves through the day with a grace
courtesy of the garden though the man
has learned forbidden apples wait everywhere.
Sunlight is never more or less than sunlight,
wind never more or less than wind,
rain is rain, and the moon is always there.
Only a boy with his scraped knees
and dirty fingernails can know these things
and have a love for them as abiding
and constant as the stones he gathers
and places beneath his bed or on window sills,
small prayers he offers to the presence
that walks beside him wherever he goes
and is both the world that contains him
and he himself and all he encounters.
The years still distant when the stranger
he will become will struggle and fail
to know these things and to remember him.
Songtekstvertaling
Ik probeer me de kleine jongen te herinneren die ik ooit was.
Er is bewijs dat hij bestond.:
foto' s, thuisfilms, van mijn moeder.
verhalen. Maar ik kan geen aanspraak maken op een enkele
authentieke herinnering. Dus wat doet men
om drie uur ' s nachts vol zelfmedelijden als het lichaam.
gaat naar de kloten, potbuik, wortelkanaalbehandeling
kiespijn, pijnlijke voet, slechte knie, slechte rug,
eenzamer dan de hel, en het ergste van alles,
ik weet niet meer wie ik ooit was.
Ik kan die jongen niet meer zijn. Ik kan het me voorstellen.
hij wendt zich van mij af als van een vreemde.,
de onbekende volwassene is net zo ' n puzzel.
aan de jongen zoals de jongen is aan de man,
en geen van ons beiden weet iets zeker.
Maar de jongen is zonlicht en water,
de instorting van de vlucht van een mus,
en beweegt door de dag met een gratie
met dank aan de tuin.
heeft geleerd dat verboden appels overal wachten.
Zonlicht is nooit meer of minder dan zonlicht,
wind nooit meer of minder dan wind,
regen Is regen, en de maan is er altijd.
Alleen een jongen met geschaafde knieën
en vuile nagels kunnen deze dingen weten.
en heb liefde voor hen als blijvende
en bij de stenen die hij verzamelt.
en plaatsen onder zijn bed of op venstersillen,
kleine gebeden die hij aanbidt voor de aanwezigheid
die naast hem loopt, waar hij ook gaat.
en is de wereld die hem bevat
en hij zelf en alles wat hij tegenkomt.
De jaren die nog ver weg waren toen de vreemdeling
hij zal vechten en falen.
om deze dingen te weten en hem te herinneren.