Roberto Vecchioni — Vincent songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vincent" van Roberto Vecchioni.
Songteksten
Guarderò le stelle
com’erano la notte ad Arles,
appese sopra il tuo boulevard;
io sono dentro agli occhi tuoi,
Víncent.
Sognerò i tuoi fiori,
narcisi sparpagliati al vento,
il giallo immenso e lo scontento
negli occhi che non ridono,
negli occhi tuoi,
Vincent.
Dolce amico mio,
fragile compagno mio,
al lume spento della tua pazzia
te ne sei andato via,
piegando il collo
come il gambo di un fiore:
scommetto un girasole.
Sparpagliato grano,
pulviscolo spezzato a luce
e bocche aperte senza voce
nei vecchi dallo sguardo che non c'è
poi le nostre sedie
le nostre sedie così vuote
così «persone»,
così abbandonate
e il tuo tabacco sparso qua e là.
Dolce amico,
fragile compagno mio
che hai tentato sotto le tue dita
di fermarla, la vita:
come una donna amata alla follia
la vita andava via:
e più la rincorrevi
e più la dipingevi a colpi rossi
gialli come dire «Aspetta!»,
fino a che i colori
non bastaron più…
e avrei voluto dirti, Vincent,
questo mondo non meritava
un uomo bello come te!
Guarderò le stelle,
la tua, la mia metà del mondo
che sono le due scelte in fondo:
o andare via o rimanere via.
Dolce amico mio,
fragile compagno mio,
io, in questo mare,
non mi perdo mai;
ma in ogni mare sai
«tous le bateaux
vont à l’hazard pour rien».
Addio, da Paul Gauguin.
Songtekstvertaling
Ik kijk naar de sterren.
hoe was de nacht in Arles,
hangend over je boulevard;
Ik ben in je ogen,
Vincent.
Ik droom van je bloemen.,
narcissen verspreid in de wind,
de onmetelijke gele en onvrede
in de ogen die niet lachen,
in je ogen,
Vincent.
Mijn lieve vriend.,
fragiele metgezel van mij,
naar het vage licht van je waanzin.
je ging weg.,
buigen van de nek
als de steel van een bloem:
Ik wed om een zonnebloem.
Verstrooide tarwe,
licht gebroken stof
en open monden zonder stem
in the old from the look that there is no
dan onze stoelen.
onze stoelen zijn zo leeg.
dus " mensen»,
zo verlaten
en je tabak verspreidde zich hier en daar.
Lieve vriend.,
fragiele metgezel van mij
dat probeerde je onder je vingers.
om haar te stoppen, het leven:
zoals een vrouw van waanzin hield.
het leven was weg.:
en hoe meer je haar achtervolgt
en hoe meer je het schilderde in rode slagen
geel is als 'Wacht' zeggen.»,
tot de kleuren
niet genoeg…
en ik wilde het je vertellen, Vincent.,
deze wereld verdiende het niet.
een knappe man als jij.
Ik kijk naar de sterren.,
de jouwe, mijn helft van de wereld
welke zijn de twee keuzes aan de onderkant:
ga weg of blijf weg.
Mijn lieve vriend.,
fragiele metgezel van mij,
ik, in deze zee,
Ik verdwaal nooit.;
maar in elke zee die je kent
"alle boten
riskeer niets."
Tot Ziens, Paul Gauguin.