Roberto Vecchioni — I Poeti songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "I Poeti" van Roberto Vecchioni.
Songteksten
I poeti son giovani e belli
e portano in cuore
la luce del sole
e un canto d’uccelli;
e la strada del borgo natio,
la pioggia sui tetti
la povera gente amata da Dio.
Poesia, poesia,
deh proteggimi ovunque io sia!
poesia, poesia.
I poeti son vecchi signori
che mangian le stelle
distesi sui prati
delle loro ville,
e s’inventano zingare e more
per farsi credibili agli occhi del mondo
col loro dolore.
Poesia, poesia, poesia, poesia.
I poeti si fanno le pippe
coi loro ricordi:
la casa, la mamma, le cose che perdi;
e poi strisciano sui congiuntivi:
se fossi, se avessi, se avessi e se fossi,
se fossimo vivi.
Poesia, poesia,
deh proteggimi ovunque io sia!
poesia, poesia.
I poeti hanno visto la guerra
con gli occhi degli altri
che tanto per vivere han perso la pelle;
così scrivon piangendo cipolle
su barbe profetiche intinte nel vino
che pure gli serve.
Poesia, poesia,
Poesia, poesia.
I poeti son liberi servi di re e cardinali
che van ripetendo noi siam tutti uguali;
e si tingono di rosso vivo
ciascuno pensando «Il giorno del nobel
farò l’antidivo».
Poesia, poesia,
deh proteggimi ovunque io sia!
poesia, poesia.
I poeti sono litri di vino bevuti per noia,
per scriver parole davanti al mattino,
mentre sognano bambine nude
che uscendo da scuola
li prendon per mano e gli danno la viola.
Poesia, poesia,
Poesia, poesia.
I poeti son giovani stanchi che servon lo stato
sputandogli in faccia perché sia dannato,
e sbandierano cieli e fontane,
messaggi e colombe,
a noi le campane, ai ricchi le trombe.
Poesia, poesia.
Songtekstvertaling
Dichters zijn jong en mooi.
en dragen in het hart
zonlicht
en een lied van vogels;
en de weg van het inheemse dorp,
de regen op de daken
arme mensen geliefd bij God.
Poëzie, poëzie,
bescherm me waar ik ook ben.
poëzie, poëzie.
Dichters zijn oude heren.
die de sterren eten
liggend op de weiden
van hun villa ' s,
en ze verzinnen zigeuners en bramen.
om zichzelf geloofwaardig te maken in de ogen van de wereld
met hun pijn.
Poëzie, Poëzie, Poëzie, Poëzie.
Dichters blazen elkaars keel op.
met hun herinneringen:
het huis, de moeder, de dingen die je verliest;
en dan kruipen ze op het bindvlies.:
als dat zo was, als dat zo was, als dat zo was en als dat zo was.,
als we nog leefden.
Poëzie, poëzie,
bescherm me waar ik ook ben.
poëzie, poëzie.
Dichters zagen de oorlog.
met de ogen van anderen
dat zoveel te leven de huid heeft verloren;
dus schrijven ze huilende uien
over in wijn gedompte profetische baarden
wat hij ook nodig heeft.
Poëzie, poëzie,
Poëzie, poëzie.
Dichters zijn vrije dienaren van koningen en kardinalen.
dat busje zegt dat we allemaal hetzelfde zijn.;
en ze zijn helderrood.
elk denkend " nobel dag
Ik doe de anti-drug."
Poëzie, poëzie,
bescherm me waar ik ook ben.
poëzie, poëzie.
Dichters zijn liters wijn dronken voor verveling,
om woorden te schrijven voor de ochtend,
terwijl je naakt droomt.
dat je van school af moet.
ze pakken ze bij de hand en geven ze het paars.
Poëzie, poëzie,
Poëzie, poëzie.
Dichters zijn vermoeide jonge mannen die de staat dienen.
hij spuugt in zijn gezicht om vervloekt te zijn.,
en de hemel en de fonteinen vliegen.,
berichten en duiven,
voor ons de klokken, voor de rijken de trompetten.
Poëzie, poëzie.