Richard Burton — The Artilleryman and the Fighting Machine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Artilleryman and the Fighting Machine" van Richard Burton.
Songteksten
The hammering from the pit and the pounding of guns grew louder.
My fear rose at the sound of someone creeping into the house.
Then I saw it was a young artillaryman, weary, streaked with blood and dirt.
«Anyone here?»
«Come in. Here, drink this.»
«Thank you.»
«What's happened?»
«They wiped us out. Hundreds, maybe thousands.»
«The Heat Ray?»
«The Martians! They were inside the hoods of machines they’d made.
Massive metal things on legs, giant machines that walked! They attacked us.
They wiped us out.»
«Machines?»
«Fighting machines. Picking up men and bashing them against trees,
just hunks of metal but they knew exactly what they were doing.»
«Hmm. There was another cylinder came last night.»
«Yes. Yes, it looked bound for London.»
London. Carrie! I hadn’t dreamed there could be danger to Carrie and her father,
so many miles away.
«I must go to London at once.»
«And me. Got to report to headquarters — if there’s anything left of it.»
At Byfleet we came upon an inn but it was deserted.
«Is everybody dead?»
«Not everybody. Look.»
Six cannons, with gunners standing by.
«Bows and arrows against the lightning. They haven’t seen the Heat Ray yet.»
We hurried along the road to Weybridge.
Suddenly, there was a heavy explosion.
The ground heaved, windows shattered and gust of smoke erupted into the air.
«Look! There they are! What did I tell you?»
Quickly, one after the other, four of the fighting machines appeared.
Monstrous tripods, higher than the tallest steeple, striding over the pine
trees and smashing them.
Walking engines of glittering metal.
Each carried a funnel and I realised with horror that I’d seen this awful thing
before.
A fifth machine appeared on the far bank.
It raise itself to full height, flourished the funnel high in the air and the
ghostly, terrible Heat Ray struck the town.
As it struck, all five fighting machines exulted, emitting deafening howls
which roared like thunder.
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Ulla!
The six guns we had seen now fired simultaneously, decapitating a fighting
machine.
The Martian inside the hood was slain, splashed to the four winds
And the body, nothing now but an intricate device of metal, went whirling to destruction.
As the other monster advanced, people ran blindly, the artillaryman among them.
But I jumped into the water and hid until forced up to breathe.
Now the guns spoke again but this time the Heat Ray sent them to oblivion.
Ulla!
With a white flash, the Heat Ray swept across the river.
Scalded, half-blinded and agonised, I staggered through leaping,
hissing water towards the shore.
I fell helplessly, in full sight of the Martians, expecting nothing but death.
The foot of a fighting machine came down close to my head
Then lifted again as the Martians carried away the debris of their fallen
comrade
And I realised that, by a miracle, I had escaped.
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Songtekstvertaling
Het hameren uit de put en het slaan van wapens werd luider.
Mijn angst steeg op bij het geluid van iemand die het huis binnensluipt.
Toen zag ik dat het een jonge artillerist was, vermoeid, gestrekt met bloed en vuil.
Is hier iemand?»
«Komen. Hier, drink dit.»
"Dank je.»
Wat is er gebeurd?»
Ze hebben ons uitgeroeid. Honderden, misschien duizenden.»
"De Heat Ray?»
"De Marsmannetjes! Ze zaten in de kappen van machines die ze hadden gemaakt.
Enorme metalen dingen op benen, gigantische machines die liepen! Ze vielen ons aan.
Ze hebben ons uitgeroeid.»
"Machines?»
«Vechtmachine. Mannen oppakken en tegen bomen slaan,
alleen stukjes metaal, maar ze wisten precies wat ze deden.»
"Hmm. Er kwam gisteravond nog een cilinder.»
«Bevestigend. Ja, het leek op weg naar Londen.»
London. Carrie! Ik had niet gedroomd dat Carrie en haar vader gevaar zouden lopen.,
zo ver weg.
"Ik moet onmiddellijk naar Londen.»
"En ik. Ik moet me melden bij het hoofdkwartier, als er nog iets van over is.»
Bij Byfleet kwamen we een herberg tegen, maar die was verlaten.
Is iedereen dood?»
Niet iedereen. Kijken.»
Zes kanonnen, met kanonniers paraat.
Bogen en pijlen tegen de bliksem. Ze hebben de Warmtestraal nog niet gezien.»
We haastten ons op de weg naar Weybridge.
Plotseling was er een zware explosie.
De grond hief op, de ramen verbrijzelden en rook barstte uit in de lucht.
"Kijk! Daar zijn ze. Wat heb ik je gezegd?»
Snel, de een na de ander, vier van de vechtmachines verschenen.
Monsterlijke tripods, hoger dan de hoogste toren, die over de Den
bomen en ze te pletter slaan.
Wandelende motoren van glinsterend metaal.
Elk droeg een trechter en ik realiseerde me met afschuw dat ik dit vreselijke ding had gezien.
voor.
Een vijfde machine verscheen op de far bank.
Het verheft zich tot volle hoogte, bloeide de trechter hoog in de lucht en de
spookachtige, vreselijke hitte straal trof de stad.
Toen het toesloeg, straalden alle vijf vechtmachines uit, en riepen oorverdovend.
die brulde als donder.
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Ulla!
De zes geweren die we gezien hadden, schoten nu gelijktijdig, onthoofden een gevecht.
machine.
De Martiaan in de buurt werd gedood, gespat naar de vier winden
En het lichaam, niets meer dan een ingewikkeld apparaat van metaal, draaide door tot vernietiging.
Terwijl het andere monster verder ging, liepen de mensen blindelings, de artillerist onder hen.
Maar ik sprong in het water en verstopte me tot ik gedwongen werd om te ademen.
Nu spraken de geweren weer, maar deze keer stuurde de hittestraal ze naar de vergetelheid.
Ulla!
Met een witte flits vloog de Warmtestraal over de rivier.
Verbrand, halfblind en gekweld, strompelde ik door het springen.,
sissend water naar de kust.
Ik viel hulpeloos, in het volle zicht van de marsmannetjes, en verwachtte NIETS anders dan de dood.
De voet van een vechtmachine kwam dicht bij mijn hoofd
Dan weer opgetild toen de marsmannetjes het puin van hun gevallen
kameraad
En ik realiseerde me dat ik door een wonder was ontsnapt.
Ulla!
Ulla!
Ulla!
Ulla!