Riccardo Cocciante — En La Orilla Del Rio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "En La Orilla Del Rio" van Riccardo Cocciante.
Songteksten
Le cose che ho visto passare
seduto sul bordo de! fiume
«non hai la costanza, non sei buono a niente»
diceva mio padre l sulla corrente
portava il cappello sui bianchi capelli
remava con foga nella camicia sudata
«Ma lascialo stare, sei troppo impaziente»
diceva mia madre l sulla corrente
la testa inclinala e lo sguardo distante
pregava e piangeva credendosi santa
e il fiume correva e la barca era vecchia
passarono oltre l sulla corrente
E a un tratto l’amico pi№ caro che passa
che nuota veloce ma contro corrente
e i suoi denti pi№ bianchi per un largo sorriso,
oppure e soltanto una smorfia di rabbia
che stringe la lama di un lungo coltello
oppure la penna pi№ bianca di uccello.
E mi ha chiesto «perch© non ti butti fratello»
Portava i capelli raccolti in un fazzoletto
e i boschi ridevano da dentro ai suoi occhi
muoveva le mani accarezzando i pensieri
ed io prigioniero facevo il padrone
sul bianco suo corpo una valle di pace
un fuoco di paglia che brucia per sempre
violavo il suo caldo non ancora bruciato
e non ascoltavo la sua dolce preghiera
«non troverai niente se guardi nel fiume,
ci vedi soltanto il tuo volto riflesso»
La sua mano si muove ed accenna un saluto
ma io disperato questa volta non resto seduto
Songtekstvertaling
De dingen die ik heb gezien gaan voorbij
zitten op de rand van! rivier
"je hebt de standvastigheid niet, je bent nergens goed in.»
mijn vader zei L over de stroom
hij droeg zijn hoed op wit haar.
hij roeide met vuur in zijn zweterige shirt.
"Maar laat het met rust, je bent te ongeduldig»
mijn moeder zei L over de stroom
het hoofd kantelt het en de verre blik
Hij bad en huilde denkend dat Hij heilig was.
en de rivier liep en de boot was oud
ze gaven L door op de stroming.
En plotseling de meest dierbare vriend№ passing
snel zwemmen, maar tegen de stroom in
en haar tanden niet meer wit voor een brede glimlach,
of is het gewoon een grimas van woede
knijpen in het lemmet van een lang mes
of de meest witte vogel pen№.
En hij vroeg me "waarom gooi je broer niet»
Ze droeg haar verzamelde haar in een zakdoek.
en het bos lachte vanuit zijn ogen
hij bewoog z 'n handen streelde z' n gedachten.
en ik was de meester gevangene.
op het witte lichaam een vallei van vrede
een strovuur dat eeuwig brandt
Ik heb haar nog niet verbrand.
en ik luisterde niet naar zijn zoete gebed.
"je zult niets vinden als je in de rivier kijkt,
je ziet alleen je gereflecteerde gezicht.»
Zijn hand beweegt en wenkt een groet
maar ik ben wanhopig deze keer ga ik niet zitten