Reinhard Mey — Dann mach's gut songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dann mach's gut" van Reinhard Mey.
Songteksten
Als ich ihn vom Bahnhof abgeholt habe, das letzte Mal,
Spülte ihn der Strom der Reisenden in die Novembernacht.
Ich erkannte ihn von weitem an dem wehenden Khmer-Schal,
Ich lehnte am Kofferraum unseres alten Strichacht.
Wir umarmten uns, klopften einander flüchtig auf den Rücken,
Ich musste mich etwas strecken, er musste sich etwas bücken.
«Hunger?» fragt' ich, als sein Seesack krachend auf die Rückbank flog,
Er nickte, ich holte uns zwei Laugenbrezeln und Kaffee
Und begann den alten, immer gleichen Elternmonolog:
Alles klar? Ja! Was gibt‘s neues? Nichts! Wie war die Fahrt? Okay!
Er erinnerte mich so an diese kleinen wilden Tiere,
Die in Birma, wenn der Regen kommt, ihre Winterquartiere
In den Häusern der Menschen suchen und ihnen, wie es heißt,
Glück und Wohlstand bringen. Da saßen wir beide dicht an dicht,
Ich am Steuer, er von ferne heimgekommen, weit gereist.
Wir hatten doch alles, aber wir wussten es einfach nicht.
Und als mich seine Einsilbigkeit schier zur Verzweiflung trieb,
Dachte ich, mein Gott, wie hab ich diesen Haderlumpen lieb!
Als ich ihn zum Bahnhof gebracht habe, das letzte Mal,
Schulterte er seinen grünen Seesack, in der freien Hand
Hielt er ein großes Mitbringsel. Rauchend vor dem Wartesaal
Lehnte er mit einem Lächeln an der bekritzelten Wand.
Er trug das rote Barett, das ihm betrunkene Soldaten
Mal geschenkt hatten. Er ging zum Zigarettenautomaten,
Und als er nach Münzen suchte, schob ich zwischen Reisepass,
Tagebuch und Ticket heimlich einen Brief und einen Schein.
«Pass gut auf dich auf, und grüß das Mädchen, und iss auch mal was!»
Stummes Nicken. Kinder können manchmal schrecklich wortkarg sein.
«Dann mach‘s gut!» Und wir klopften einander flüchtig auf den Rücken,
Ich musste mich etwas strecken, er musste sich etwas bücken.
Und sein schwarzes Haar fiel in den Nacken auf gebräunte Haut,
In die faltenlose Stirn. Aus seinen dunklen Augen floss
Ein Blick fern wie aus der Nacht der Zeiten und doch so vertraut.
Und als sich die Waggontür lärmend zwischen uns beiden schloss,
Sah ich ihn schemenhaft hinter der spiegelnden Scheibe stehn —
Wir begreifen unser Glück erst, wenn wir es von draußen sehn!
Wenn ich ihn vom Bahnhof abhol’n könnte noch einmal
Wollt‘ ich seinen schweren Seesack tragen und er wär mir leicht,
Und ich deckte eine Tafel für ihn für ein Abendmahl
Wie es einem Königssohn gebührt und zur Ehre gereicht.
Und ich wollte ihm den köstlichsten Wein von der Loire eingießen
Und Girlanden sollten weh‘n und alle Flüsse aufwärts fließen. *)
Wenn ich ihn vom Bahnhof abholen könnte nur noch einmal.
Wollt' ich gern bei Tag und Nacht in Wind und Wetter wartend stehn,
Könnt‘ ich irgendwann im Strom der Reisenden den roten Schal,
Leuchtend und so wohlvertraut, schon in der Ferne wehen sehn,
«Welcome home» und wir klopften einander lachend auf den Rücken,
Ich würde mich etwas strecken, er würde sich etwas bücken.
Wenn er auftauchte noch einmal vor mir aus der Dämmerung
Hielt ich ihn mit beiden Armen fest, meine kostbare Fracht
Und der rostige Strichacht würde für ihn noch einmal jung
Und trüg ihn heim wie eine Sänfte aus 1000 und 1 Nacht.
Ich wollte für immer warten vor der lausigen Bahnstation
Songtekstvertaling
Toen ik hem ophaalde van het station, de laatste keer,
De stroom reizigers waste hem in de November nacht.
Ik herkende hem van ver bij de wuivende Khmer sjaal.,
Ik leunde op de kofferbak van onze oude dash-eight.
We knuffelden elkaar, klopten elkaar op de rug.,
Ik moest wat rekken, hij moest een beetje bukken.
Honger?"Ik vraag wanneer zijn plunjezak tegen de achterbank vloog,
Hij knikte, ik gaf ons twee pretzels en koffie.
En begon de oude, altijd dezelfde ouder monoloog:
Oké? Ja! Nog nieuws? Niets! Hoe was de reis? Oké!
Hij deed me zoveel denken aan deze kleine wilde dieren.,
De in Birma, als de regen komt, hun winterverblijven
In de huizen van mensen die ernaar kijken en geven, zoals het heet,
Breng geluk en voorspoed. Omdat we allebei dicht bij elkaar zaten.,
Ik aan het stuur, hij kwam van ver thuis, reisde ver.
We hadden alles, maar we wisten het niet.
En toen zijn monosyllables me tot wanhoop dreef,
Ik dacht, mijn god, wat hou ik van deze ragtag!
Toen ik hem meenam naar het Bureau, de laatste keer,
Hij schudde zijn groene plunjezak in zijn vrije hand.
Hij had een groot souvenir. Roken voor de wachtkamer
Hij leunde tegen de muur met een glimlach.
Hij droeg de rode baret die dronken soldaten hem gaven.
Ooit gegeven. Hij ging naar de sigarettenautomaat.,
En toen hij op zoek was naar munten, duwde ik tussen het paspoort.,
Dagboek en Ticket, in het geheim, een brief en een ticket.
"Pas goed op jezelf, zeg hallo tegen het meisje, en eet iets!»
Stil Knikken. Kinderen kunnen soms vreselijk stilzwijgend zijn.
Pas goed op jezelf."En we klopten elkaar Vluchtig op de rug,
Ik moest wat rekken, hij moest een beetje bukken.
En zijn zwarte haar viel in zijn nek op een gebruinde huid,
In het plooienloze voorhoofd. Uit zijn donkere ogen stroomde
Een uitzicht ver van de Nacht der tijden en toch zo vertrouwd.
En toen de koetsdeur gesloten werd tussen ons twee.,
Ik zag hem achter de reflecterende ruit staan. —
We begrijpen ons geluk alleen als we het van buitenaf zien!
Als ik hem nog een keer van het bureau kon ophalen.
Wil ik zijn zware plunjezak dragen en het zou makkelijk zijn voor mij,
En ik heb een tafel voor hem gedekt voor een diner.
Zoals de zoon van een koning past en de glorie.
En ik wilde hem de lekkerste wijn van de Loire schenken.
En slingers zullen Wee, en alle rivieren zullen omhoog stromen. *)
Als ik hem nog één keer van het bureau kon ophalen.
Wil Ik dag en nacht in de Wind en het weer wachten,
Kan ik op een gegeven moment in de stroom van reizigers de rode sjaal,
Helder en zo vertrouwd, al in de verte zie wee,
"Welkom thuis" en we lachten elkaar op de rug,
Ik zou een beetje strekken, hij zou een beetje bukken.
Toen hij nog een keer voor mij verscheen van de schemering
Ik hield hem met beide armen vast, mijn kostbare lading.
En de rusty dash-eight zou weer jong voor hem zijn.
En draag hem naar huis als een nest van Duizend en een nacht.
Ik wilde eeuwig wachten voor het slechte treinstation.