Rein — Megalopolis songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Megalopolis" van Rein.
Songteksten
Non si spara sui disertori
Nati in borghi dimenticati
Dove sfuggono alle loro coscienze
E dormono sotto le stelle
Qualche volta ridono, quando non hanno paura
E adesso in fondo alle luci del viale
La polizia spegne gli ultimi fuochi
Nelle notti al fosforo bianco
In cui bruciamo le ambizioni migliori
Per gli ipocriti che al mattino, contano i caduti
Oltre il consumo, che ci consuma gli occhi
Oltre la pioggia che ci batte nel petto
Finché cadremo come cade la neve
Precipitando dolcemente controvento
E cantando in silenzio
Torneremo alla terra
Non si spara sui nostri visi puliti
Incastonati nel traffico di Roma
Che cercano un poco di cielo
Tra le antenne fiorite sui prati
Fino alla luce dell’alba, che comunque verrà
Oltre il consumo, che ci consuma gli occhi
Oltre la pioggia che ci batte nel petto
Finché cadremo come cade la neve
Precipitando dolcemente controvento
E cantando in silenzio
Torneremo alla terra
E a pochi passi dalla frontiera
Con centomila chilometri sul cuore
Ci infileremo nei letti di provincia
Come gli uccelli che cercano di emigrare
Ma con ricordi leggeri
Fatti per non tornare
Oltre il consumo, che ci consuma gli occhi
Oltre la pioggia che ci batte nel petto
Finché cadremo come cade la neve
Precipitando dolcemente controvento
E cantando in silenzio
Torneremo alla terra
Songtekstvertaling
Je schiet geen deserteurs neer.
Geboren in vergeten dorpen
Waar ze aan hun geweten ontsnappen
En ze slapen onder de sterren
Soms lachen ze, als ze niet bang zijn.
En nu op de bodem van de straatverlichting
De politie blust de laatste branden.
Op witte fosfor nachten
Waar we de beste ambities verbranden
Voor de huichelaars, die in de ochtend de doden tellen.
Buiten de consumptie, die onze ogen verteert
Voorbij de regen die ons in de borst slaat
Tot we vallen als sneeuw
Zachtjes crashen tegen de wind
En zingen in stilte
We zullen terugkeren naar de aarde
Je schiet niet op onze schone gezichten.
In het verkeer van Rome
Op zoek naar een kleine hemel
Tussen de bloeiende antennes op de weiden
Tot het licht van den dageraad, die in ieder geval zal komen.
Buiten de consumptie, die onze ogen verteert
Voorbij de regen die ons in de borst slaat
Tot we vallen als sneeuw
Zachtjes crashen tegen de wind
En zingen in stilte
We zullen terugkeren naar de aarde
En een paar stappen van de grens
Met 100.000 kilometer op het hart
We glippen de provinciale bedden in.
Zoals vogels die proberen te emigreren
Maar met lichte herinneringen
Feiten om niet terug te komen
Buiten de consumptie, die onze ogen verteert
Voorbij de regen die ons in de borst slaat
Tot we vallen als sneeuw
Zachtjes crashen tegen de wind
En zingen in stilte
We zullen terugkeren naar de aarde