Ray LaMontagne — Empty songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Empty" van Ray LaMontagne.
Songteksten
She lifts her skirt up to her knees
walks through the garden rose
with her bare feet laughing
I never learned to count my blessings
I choose instead to dwell
in my disasters
I walk on down the hill
through grass grown tall
and brown and still
it’s hard somehow
to let go of my pain
On past the busted back
of that old and rusted Cadillac
that sinks into this fields
collecting rain
well I always feel this way
so empty
so estranged
and of these cut throat busted sunsets
these cold and damp white mornings
I have grown weary
If through my cracked and dusty
dime store lips
I spoke these words out loud
would no one hear me?
Lay your blouse across the chair
let fall the flowers
from your hair
and kiss me with that country mouth
so plain
outside the rain is tapping
on the leaves
to me it sounds like
they’re applauding us the quiet love
we’ve made
well I always feel this way
so empty
so estranged
well I looked my demons in the eyes
lay bare my chest
said do your best
destroy me you see I’ve been to hell and back
so many times
I must admit
you kinda bore me there’s a lot of things
that can kill a man
there’s a lot of ways
to die
yes, and some already did
and walk beside me there’s a lot of things
I don’t understand
why so many people lie
it’s the hurt I hide that fuels
the fire inside me well I always feel this way
so empty
so estranged
Songtekstvertaling
Ze tilt haar rok op haar knieën.
wandelingen door de tuin rose
met haar blote voeten lachend
Ik heb nooit geleerd om mijn zegeningen te tellen.
Ik kies ervoor in plaats daarvan te blijven hangen
in mijn Rampen
Ik loop de heuvel af
door groot gras
en bruin en nog steeds
het is moeilijk.
om mijn pijn los te laten
Langs de gebroken rug.
van die oude en verroeste Cadillac
die in deze velden zinkt
regen verzamelen
ik voel me altijd zo.
zo leeg
zo vervreemd
en van deze doorgesneden keel ... kapotte zonsondergangen.
deze koude en vochtige witte ochtenden
Ik ben moe geworden.
Als door mijn gebarsten en stoffige
dime store lips
Ik sprak deze woorden hardop.
zou niemand me horen?
Leg je blouse over de stoel.
laat de bloemen vallen
uit je haar
en kus me met die country mond
zo duidelijk
buiten de regen tikt
op de bladeren
voor mij klinkt het als
ze applaudisseren voor ons de stille liefde
we hebben
ik voel me altijd zo.
zo leeg
zo vervreemd
ik keek mijn demonen in de ogen.
leg mijn borst bloot.
said doe je best
vernietig me. Ik ben in de hel geweest.
zo vaak
Ik moet toegeven
je verveelt me nogal.
dat kan een man doden.
er zijn veel manieren.
sterven
ja, en sommigen hebben dat al gedaan.
en loop naast me. er zijn veel dingen.
Ik begrijp het niet.
waarom liegen zoveel mensen?
het is de pijn die ik Verberg.
het vuur in mij goed Ik voel me altijd zo
zo leeg
zo vervreemd