Quijano — El arrepentido songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El arrepentido" van Quijano.
Songteksten
Mírame, aquí me tienes,
pidiendo perdón y arrepentido.
Anteayer te hartaste de aguantar
y a las diez cerraste la maleta.
Te llevaste tu ropa y mi historieta,
me besaste y te fuiste
como siempre tan discreta.
Recordé, noqueado en el sillón,
cada vez que amenazabas sin matar.
Y esa noche vi
que eran balas de verdad
con el óxido del llanto,
con la pólvora cansada de esperar.
Mírame, que aquí me tienes perdido,
como un mendigo pidiendo perdón
y arrepentido.
He llorado, he sufrido y pensado
y ahora sé de mi error, te me vas
y estoy desesperado.
Y mírame, que aquí me tienes perdido,
como un mendigo pidiendo perdón
y arrepentido.
He llorado, he sufrido y pensado
y ahora sé de mi error, te me vas
y estoy desesperado.
Fueron once los inviernos que vivimos,
casi doce pues mañana es mes de marzo.
Ahora pienso en aquel frío día del flechazo
con tu cara pintada, asustada
y los libros bajo el brazo.
Y hace tiempo que tratabas de arreglar
un final que alargabas por los dos.
Y una noche y mil noches sin amor
en mi lado de la cama de mañana
quien entraba era el sol.
Mírame, que aquí me tienes perdido,
como un mendigo pidiendo perdón
y arrepentido.
He llorado, he sufrido y pensado
y ahora sé de mi error, te me vas
y estoy desesperado.
Y mírame, que aquí me tienes perdido,
como un mendigo pidiendo perdón
y arrepentido.
He llorado, he sufrido y pensado
y ahora sé de mi error, te me vas
y estoy desesperado.
Mírame, no sé que más decirte
ni como pedirte que me perdones.
Tanto llorar, tanto sufrir,
tanto pensar, tanto… tanto mendigar.
Y mírame, que aquí me tienes perdido,
como un mendigo pidiendo perdón
y arrepentido.
He llorado, he sufrido y pensado
y ahora sé de mi error, te me vas
y estoy desesperado.
Songtekstvertaling
Kijk naar mij, hier ben ik, smekend om vergeving en spijt.
Eergisteren was je het zat om op te houden en om tien uur sloot je de koffer.
Je nam je kleren en mijn tekenfilm, kuste me en vertrok zoals altijd zo discreet.
Ik herinnerde me, bewusteloos op de bank, elke keer als je dreigde zonder te doden.
En die nacht zag ik dat het echte kogels waren met de roest van het huilen, met het buskruit moe van het wachten.
Kijk naar me, dat je me hier hebt verloren, als een bedelaar die om vergeving vraagt en berouw toont.
Ik heb gehuild, ik heb geleden en nagedacht en nu Weet ik van mijn fout, Je verlaat me en ik ben wanhopig.
En kijk naar me, dat je me hier hebt verloren, als een bedelaar die om vergeving vraagt en berouw toont.
Ik heb gehuild, ik heb geleden en nagedacht en nu Weet ik van mijn fout, Je verlaat me en ik ben wanhopig.
We leven in elf winters, bijna twaalf omdat het morgen Maart is.
Nu denk ik aan die koude dag van de pijl met je gezicht geschilderd, bang en de boeken onder je arm.
En het is al een tijdje geleden dat je probeert een einde te maken dat je voor ons beiden zou verlengen.
En op een nacht en duizend liefdeloze nachten aan mijn kant van het bed morgen die kwam was de zon.
Kijk naar me, dat je me hier hebt verloren, als een bedelaar die om vergeving vraagt en berouw toont.
Ik heb gehuild, ik heb geleden en nagedacht en nu Weet ik van mijn fout, Je verlaat me en ik ben wanhopig.
En kijk naar me, dat je me hier hebt verloren, als een bedelaar die om vergeving vraagt en berouw toont.
Ik heb gehuild, ik heb geleden en nagedacht en nu Weet ik van mijn fout, Je verlaat me en ik ben wanhopig.
Kijk me aan, Ik weet niet wat ik je nog meer moet vertellen of hoe ik je moet vragen me te vergeven.
Zoveel huilen, zoveel lijden, zoveel denken, zo ... zoveel smeken.
En kijk naar me, dat je me hier hebt verloren, als een bedelaar die om vergeving vraagt en berouw toont.
Ik heb gehuild, ik heb geleden en nagedacht en nu Weet ik van mijn fout, Je verlaat me en ik ben wanhopig.