Quaoar — Goodbye songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Goodbye" van Quaoar.
Songteksten
And I’m gone off her slowly.
Slowly the shadow snuck in home.
Yeah, I rode the light for one night in her places, for her kisses.
But she was so cold… and I saw no turning back…
I’ve tried to erase this hollow goodbye that chases me and arouses the dark.
And it won’t rest, it will reach my core and I won’t shirk it, it will chain me there.
There where the darkness emerges. That hole again.
And alone, I still shiver now, remembering how we cried in each of our goodbyes.
And our dance of words of love in kisses of desperate whispering pledges of never being apart.
And I try to carry on but while, like a sickened polaroid, I titter spitting up beloved moments of us through my blackened wounds.
I feel there’s something wrong…
I know that something’s wrong.
I’ve tried to erase this hollow goodbye that chases me and awakens the dark.
‘cause since that day It outraces all.
It rigs my dreams, I can hear its call.
‘Cause down the years the gardens we had have turned to stone.
(I've tried to erase this hollow goodbye that chases me and arouses the dark.)
I’m still stuck in that telephone line.
(…it will chain me there.)
And then the silence. And then the silence. And then that silence.
And then the silence, I’ve tried to erase…
Sometimes I still dream you and you are even more perfect than you really are.
Your nose more perfect. Your lips more perfect.
And now you leave her, and now you leave her, and now you leave her,
and now you leave her…
I wish we could kiss and make love without being accountable to life.
Oh, my little one.
Though we both feel the same old fears yet still we’re eager for a love so real.
I choose damnation.
Come back to me.
My Love, My One, My Babe.
My Girl, My Half, My Whole.
My Only. My Doom.
Songtekstvertaling
En ik ga langzaam van haar af.
Langzaam sloop de schaduw naar huis.
Ja, ik reed een nacht door het licht op haar plaatsen, voor haar kussen.
Maar ze was zo koud... en ik zag geen weg terug.…
Ik heb geprobeerd om dit holle afscheid te wissen dat me achtervolgt en het duister prikkelt.
En het zal niet rusten, het zal mijn kern bereiken en Ik zal het niet ontwijken, het zal me daar vastketenen.
Daar waar de duisternis opkomt. Dat gat weer.
En alleen, ik huiver nog steeds, me te herinneren hoe we huilden in elk van ons afscheid.
En onze dans van woorden van liefde in kussen van wanhopige fluisterende beloftes om nooit gescheiden te zijn.
En ik probeer door te gaan, maar terwijl ik, als een zieke polaroid, mijn geliefde momenten van ons uitspuuugend door mijn zwarte wonden.
Ik voel dat er iets mis is.…
Ik weet dat er iets mis is.
Ik heb geprobeerd om dit holle afscheid te wissen dat me achtervolgt en het duister wakker maakt.
omdat het sinds die dag alles omarmt.
Het maakt mijn dromen waar, ik kan zijn roep horen.
Want door de jaren heen zijn de tuinen die we hadden veranderd in steen.
(Ik heb geprobeerd om deze leegte te wissen vaarwel die mij achtervolgt en het duister prikkelt.)
Ik zit nog steeds vast in die telefoonlijn.
het zal me daar vastketenen.)
En dan de stilte. En dan de stilte. En dan die stilte.
En dan de stilte, heb ik geprobeerd om te wissen…
Soms droom ik nog steeds van je en ben je nog perfecter dan je echt bent.
Je neus is perfecter. Je lippen zijn perfecter.
En nu verlaat je haar, en nu verlaat je haar, en nu verlaat je haar.,
en nu verlaat je haar.…
Ik wou dat we konden kussen en vrijen zonder verantwoording af te leggen aan het leven.
Oh, mijn kleintje.
Hoewel we beiden dezelfde oude angsten voelen ... maar toch verlangen we naar een liefde die zo echt is.
Ik kies voor verdoemenis.
Kom bij me terug.
Mijn Liefste, Mijn Enige, Mijn Schatje.
Mijn Meisje, Mijn Helft, Mijn Geheel.
Mijn Enige. Mijn Ondergang.