Propagandhi — Unscripted Moment songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Unscripted Moment" van Propagandhi.
Songteksten
We describe the sensation
as a tearing in our chests
and there is a quality
in Feiburg’s father’s
post-war wail that reaches
through the world’s worst speakers
and beseeches
anyone who happens by,
on their way to somewhere else —
clicking through the endless screens
for the garbage on the shelves
reflections of ourselves —
to consider the cost
of all this shit we seem to think
will fill our perforated souls.
We’re more hole than human being,
can’t wash away that stink.
13 billion years in the making:
a live, unfiltered moment.
An unscripted encroachment
upon the province of routine evil —
of all-too-human people.
So pious, so peaceful.
So quick to turn on you.
Thought I was fucking outta here
with two middle fingers in the air.
Then like a mile-wide meteor,
he came crashing through my door.
That’s just how it goes.
And everybody knows
ain’t too much can be done.
All the avarice and greed
and puny human hatreds
that dare to come between two human hearts.
I try not to live in fear
and I’m truly grateful
for every happy moment here.
Upstairs I hear her voice
she softly singing
to him and I come undone.
Something wicked this way comes.
And that’s just how it goes
and everybody knows
ain’t too much can be done.
Songtekstvertaling
We beschrijven de sensatie
als een scheur in onze borst
en er is een kwaliteit
bij de vader van Feiburg.
naoorlogse roep die bereikt
door de slechtste sprekers van de wereld
en smeek
iedereen die door,
op weg naar ergens anders —
door de eindeloze schermen klikken
voor de vuilnis op de planken
reflecties van onszelf —
rekening houden met de kosten
van al deze shit die we lijken te denken
zal onze geperforeerde zielen vullen.
We zijn meer een gat dan een mens.,
ik kan die stank niet wegwassen.
13 miljard jaar in wording:
een live, ongefilterd moment.
Een ongescripte inbreuk
over de provincie van routinematig kwaad —
van al te menselijke mensen.
Zo vroom, zo vredig.
Zo snel om je te verraden.
Ik dacht dat ik weg was.
met twee middelvingers in de lucht.
Dan als een mijl brede meteoor,
hij kwam door mijn deur.
Zo gaat het gewoon.
En iedereen weet
er is niet veel te doen.
Al de hebzucht en hebzucht
en kleine menselijke hatreds
die durven tussen twee menselijke harten te komen.
Ik probeer niet in angst te leven.
en ik ben echt dankbaar.
voor elk gelukkig moment hier.
Boven hoor ik haar stem.
ze zingt zachtjes
naar hem en ik kom terug.
Er komt iets verdorven op deze manier.
En zo gaat het nu eenmaal.
en iedereen weet
er is niet veel te doen.