Poncho K — El Sol songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Sol" van Poncho K.
Songteksten
Absurdo
Como mi mano agarrando la pluma
Que enreda el papel
Que al fin será la basura
Que cada noche y cada día
Cada charca y cada ría
Cada hombre que se fía
Del amor y la alegría
No es más que filosofía
Que es cuento de antitragedia
Para salvar la agonía
Y el miedo entre los malos ratos
Yo soy el Sol
El que riega tus jardines
De luces sin desencatos
El que pasa los inviernos
En la soledad amarga
Abrazado a mi letargo
El que se lleva la escarcha
Y desmorona los charcos
Abstracto
Como la imagen que explica una idea
Que ya pereció
Que lleva tu sepultura
Cada mirada y cada prisma
Cada impulso hacia la cima
Cada mundo que se resigna
Ante su ser y ante su herida
No son más que un sentimiento
Que pasarán como arrieros
Por un mar sin calma
Por un río sin barca
En la tempestad de mi travesura
Yo soy el Sol
El que riega tus jardines
De luces sin desencatos
El que pasa los inviernos
En la soledad amarga
Abrazado a mi letargo
El que se lleva la escarcha
Y desmorona los charcos
Quien se lleva los lamentos
Quien calienta los lagartos
El que alumbra tus eventos
Y el que te quema descalzo
Songtekstvertaling
Absurd
Zoals mijn hand de pen pakt.
Dat raakt het papier.
Dat zal eindelijk het vuilnis zijn.
Dat elke nacht en elke dag
Elke vijver en elke kreek
Elke man die vertrouwt
Van liefde en vreugde
Het is niets anders dan filosofie.
Dat is antitragedia verhaal.
Om de pijn te redden
En angst tussen slechte tijden
Ik ben de zon
Degene die jullie tuinen besproeit
Van lichten zonder uitschakeling
Degene die de winters doorbrengt
In bittere eenzaamheid
Omarmde mijn lethargie
Degene die de vorst neemt
En de plassen uiteenvallen
Abstract
Zoals de afbeelding die een idee verklaart
Dat is al gestorven.
Je graf dragen
Elke blik en elke prisma
Elke duw naar de top
Elke wereld die ontslag neemt
Voor zijn wezen en voor zijn wond
Ze zijn gewoon een gevoel
Dat zij als ranchers zullen doorgaan.
Door een zee zonder rust
Bij een rivier zonder boot
In de storm van mijn onheil
Ik ben de zon
Degene die jullie tuinen besproeit
Van lichten zonder uitschakeling
Degene die de winters doorbrengt
In bittere eenzaamheid
Omarmde mijn lethargie
Degene die de vorst neemt
En de plassen uiteenvallen
Wie neemt de klaagzang weg
Die de hagedissen verwarmt
Degene die je gebeurtenissen oplicht
En degene die je op blote voeten verbrandt.