Polo Montañez — Si Fuera Mia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Si Fuera Mia" van Polo Montañez.
Songteksten
En un cuarto azul pequeño, una mujer se levanta
Y asomándose a través de la ventana
Sin decir una palabra recostándose a la almohada
Esperando tanto amor que le hace falta
Por el brillo de sus ojos, a través de su mirada
Se le nota la necesidad de un beso
Y a la claridad del alba me provoca con su espalda
Apurando la mitad de mis deseos
Con los dedos de sus manos se abre surcos en el pelo
Como una criatura inofensiva
Y le observo cuando duerme su belleza transparente
Que la llego a comparar con una niña
El ventilador de frente, orgulloso la refresca
Siento envidia como el aire la despeina
Y sus labios casi rojos me van llenando de antojos
Y el delirio de poder estar con ella
En un cuarto tan pequeño, donde una mujer descansa
Y a la suave luz que regala la luna
Dan deseos de tenerla, de cuidarla, de quererla
Porque se que como ella no hay ninguna
Con los dedos de sus manos se abre surcos en el pelo
Como una criatura inofensiva
Y le observo cuando duerme su belleza transparente
Que la llego a comparar con una niña
El ventilador de frente, orgulloso la refresca
Siento envidia como el aire la despeina
Y sus labios casi rojos me van llenando de antojos
Y el delirio de poder estar con ella
Songtekstvertaling
In een kleine blauwe kamer staat een Vrouw Op.
En gluren door het raam
Zonder een woord te zeggen liggend op het kussen
Wachten op zoveel liefde dat het nodig heeft
Door de helderheid van zijn ogen, door zijn blik.
Je ziet de behoefte aan een kus
En voor de duidelijkheid van de dageraad daagt hij me uit met zijn rug
Haast de helft van mijn verlangens
Met de vingers van z 'n handen opent hij pluimen in z' n haar.
Als een onschuldig wezen.
En ik kijk naar hem als hij zijn doorzichtige schoonheid slaapt
Dat ik haar zelfs vergeleek met een meisje.
De voorfan, trots verfrist het
Ik voel me jaloers als de lucht het wegblaast.
En zijn bijna rode lippen vullen me met hunkering
En het delirium van bij haar zijn
In zo ' n kleine kamer, waar een vrouw rust
En het zachte licht dat de maan geeft
Ze willen het hebben, om ervoor te zorgen, om ervan te houden.
Omdat ik weet dat net als zij er geen is.
Met de vingers van z 'n handen opent hij pluimen in z' n haar.
Als een onschuldig wezen.
En ik kijk naar hem als hij zijn doorzichtige schoonheid slaapt
Dat ik haar zelfs vergeleek met een meisje.
De voorfan, trots verfrist het
Ik voel me jaloers als de lucht het wegblaast.
En zijn bijna rode lippen vullen me met hunkering
En het delirium van bij haar zijn