Poema — Apricots songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Apricots" van Poema.
Songteksten
If I could find a way to fix one thing in my past
Could I change everything if I gave us a second chance
Remember you would drop by just to say hello
Remember talking by the porch light about a love we used to know
Oh how I wish that I’d stayed when you asked me to
Instead I lied to myself saying there were things I had to do
When you heard the gate lock
You knew you couldn’t make me stay so
You walked me over to the bus stop
I should have never turned away
But if you’re walking down that old road, you know what to do
Walk down just past the apricot grove to the pond where we used to
Whisper things that nobody knew
And we would make pretend we could capture the light of the moon
Never realized what I’d found
In that apricot town
Years down the road I found
You had moved to the city
I told myself you’d call
Thinking oh he loved me once didn’t he
All the months I waited from the autumn to the fall
Finally the memories faded but I could not lose them all
And how would you look at me now
If you ever found I decided to come back around
When I say my last prayer and I finally make it home
I would be waiting there in the spot we used to call our own
I’d remember that way that I feel now
I’ll meet there someday in our apricot town
Songtekstvertaling
Als ik een manier kon vinden om één ding in mijn verleden op te lossen.
Kan ik alles veranderen als ik ons een tweede kans geef?
Weet je nog dat je langs zou komen om hallo te zeggen?
Weet je nog dat we bij het Veranda Licht spraken over een liefde die we vroeger kenden?
Ik wou dat ik gebleven was toen je me vroeg om te blijven.
In plaats daarvan loog ik tegen mezelf dat er dingen waren die ik moest doen.
Toen je het slot hoorde
Je wist dat je me niet kon laten blijven.
Je bracht me naar de bushalte.
Ik had me nooit moeten afwenden.
Maar als je op die oude weg loopt, Weet je wat je moet doen.
Loop langs de abrikozenboomgaard naar de vijver waar we vroeger waren.
Fluister dingen die niemand wist.
En we zouden doen alsof we het licht van de maan konden vangen
Ik wist niet wat ik gevonden had.
In die abrikozenstad
Jaren op de weg die ik vond
Je was naar de stad verhuisd.
Ik zei tegen mezelf dat je zou bellen.
Hij dacht dat hij ooit van me hield.
Al de maanden dat ik wachtte van de herfst tot de herfst
Uiteindelijk vervaagde de herinneringen, maar ik kon ze niet allemaal verliezen.
En hoe zou je nu naar me kijken?
Als je me ooit vindt, kom ik terug.
Als ik m ' n laatste gebed zeg, kom ik eindelijk thuis.
Ik zou daar wachten op de plek die we onze eigen noemden.
Ik zou me herinneren hoe ik me nu voel.
Ik zie je daar op een dag in onze abrikozenstad.