Pinetop Seven — A Page From The Desert songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Page From The Desert" van Pinetop Seven.
Songteksten
All that sand
He’d kick it and swear, watch it run through his hands
It filled his shoes in the day
It filled his nights as he lay there awake
He was not handsome, and not very strong
With no prospects to keep a girl for long — and so he’d pray
«I come to you trying to make some sense
Of this mess that I am, can you help me here friend?
I know I’m no good, I know I’m not loved
But I’d just like to show you what I’m capable of»
He knew this much
If it ever got too hard, he could quietly give up
He’d offer his seat every chance
But never a smile, not a small word of thanks
Then she arrived and drew him in
Smelled so sweet, thought she might be a friend — so he said
«Such pretty blue eyes, can I take your hand?
We’ll walk down this street, run our feet in the sand
I know I’m no good, I know I’m not loved
But I’d just like to show you what I’m capable of.»
And when he finally made her smile
The sun opened up for miles
Then she laughed, and how black she laughed
He cursed himself, «Oh why do I spend my trust
On these hearts filled with blacknes?» his anger swelled up
He left her in ruins, she was never to love
And he certainly showed her what he’s capable of
Songtekstvertaling
Al dat zand.
Hij schopte en zwoer, zag het door zijn handen lopen.
Het vulde zijn schoenen in de dag
Het vulde zijn nachten toen hij daar wakker lag.
Hij was niet knap en niet erg sterk.
Zonder vooruitzichten om een meisje lang te houden-en dus zou hij bidden
"Ik kom naar je toe om iets zinnigs te zeggen
Van deze puinhoop die ik ben, kun je me hier helpen vriend?
Ik weet dat ik niet goed ben, ik weet dat ik niet geliefd ben
Maar Ik wil je laten zien waar ik toe in staat ben.»
Hij wist zoveel.
Als het ooit te moeilijk zou worden, zou hij stilletjes kunnen opgeven.
Hij zou zijn plaats elke kans aanbieden.
Maar nooit een glimlach, geen woord van dank
Toen kwam ze en trok hem binnen.
Ze rook zo zoet, dacht dat ze misschien een vriend was.
"Zo' n mooie blauwe ogen, mag ik je hand vasthouden?
We lopen door deze straat, rennen met onze voeten in het zand
Ik weet dat ik niet goed ben, ik weet dat ik niet geliefd ben
Maar Ik wil je laten zien waartoe ik in staat ben.»
En toen hij haar eindelijk liet lachen
De zon ging mijlenver open.
Toen lachte ze, en hoe Zwart ze lachte.
Hij vervloekte zichzelf, " Oh waarom geef ik mijn vertrouwen uit
Op deze harten gevuld met blacknes?"zijn woede zwol op
Hij liet haar in puin liggen, ze mocht nooit van haar houden.
En hij liet haar zeker zien waar hij toe in staat is.