Pierre Bachelet — Iqbal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Iqbal" van Pierre Bachelet.
Songteksten
IQBAL, petit homme de quatre ans
Vendu pour quelques francs d’indifférence
IQBAL, enchaîné à son banc
Comme ces millions d’enfants, privés d’enfance
IQBAL, condamné au travail
À tisser vaille que vaille, sans voir le jour
IQBAL, interdit de tendresse
Interdit de faiblesse, privé d’amour
ESCLAVE, le mot claque comme un fouet
Sur tous les droits bafoués des enfants gris
ESCLAVE, le mot traîne comme une chaîne
Et le mal se déchaîne jusqu'à l’oubli
On est tous un peu coupables
De baisser les yeux, de fermer les yeux
IQBAL, dix ans et du courage
Pour combattre, à son âge, cet esclavage
IQBAL, petit porteur de croix
De millions de sans voix d’enfants sans droits
HÉROS, le mot n’est pas trop fort
Mais le silence est d’or, bien trop encore
HÉROS, le mot n’est pas trop beau
Il est comme un écho, à fleur de peau
On est tous un peu capables
De lever les yeux, de lever les yeux
IQBAL, ton petit coeur de cristal
S’est brisé sous leurs balles, on a eu mal
IQBAL, ton combat continue
Pour tous tes frères de rue, ces anges qu’on tue
IQBAL, erois cent millions encore
Exploités pour leur corps ou leurs efforts
IQBAL, y’avait dans tes yeux noirs
Comme une lueur d’espoir, on ose y croire, on veut y croire.
Songtekstvertaling
IQBAL, vierjarige jongen.
Verkocht voor een paar francs van onverschilligheid
IQBAL, vastgeketend aan zijn bank
Zoals deze miljoenen kinderen, beroofd van hun kindertijd
Iqbal, veroordeeld tot het werk
Om te weven waarde dan de moeite waard, zonder het licht te zien
Iqbal, verboden tederheid
Verboden van zwakte, beroofd van liefde
Slaaf, het woord slaat als een zweep
Over alle rechten geschonden door grijze kinderen
Slaaf, het woord sleept als een string
En het kwaad wordt naar de vergetelheid gezonden
We zijn allemaal een beetje schuldig.
Om je ogen te laten zakken, om je ogen te sluiten
Iqbal, tien jaar en moed
Om te vechten, op zijn leeftijd, deze slavernij
Iqbal, kleine kruisdrager
Miljoenen stemloze kinderen zonder rechten
Held, het woord is niet te sterk.
Maar stilte is goud, veel te veel.
Held, het woord is niet te mooi.
Het is als een Echo, aan de rand van de huid
We zijn allemaal een beetje capabel.
Til je ogen op, til je ogen op
IQBAL, je kleine kristallen hart
We zijn gewond geraakt.
IQBAL, je gevecht gaat door.
Voor al je straatbroeders, die engelen die we doden
Iqbal, helden weer honderd miljoen
Voor hun organen of inspanningen uitgebuit
IQBAL, er was in je zwarte ogen
Als een sprankje hoop durven we het te geloven, we willen het geloven.