Pierangelo Bertoli — Navigatori songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Navigatori" van Pierangelo Bertoli.
Songteksten
La grande stella stava attenta in cielo
Guardava gli uomini del mondo intero
E sulla rotta non mandava luce
Era lì ferma nell’immensa pace
E tutto stava lì da un tempo eterno senza inferno
A noi dispersi disegnava un porto ed era notte sopra un mare perso
Navigavamo oltre Gibilterra, cercando un angolo su questa Terra
Una speranza forse solo un sogno, un bisogno
Quando l’ancora la corsa fermerà
Una nuova conoscenza sboccerà
Il capitano stava ritto a prora e aveva un tuono chiuso nella gola
Il desiderio di poter urlare, gridare: «Terra!» è finito il mare
Per fare a nuoto l’ultima barriera da varcare
Ma nella stiva c’era tanto posto
Ed imbottirla infine ad ogni costo
Non vedevamo il sangue sul cammino
Ma volevamo uccidere il destino con l’illusione di poter barare per contare
Quando l’ancora la corsa fermerà
Una nuova conoscenza sboccerà
E giunse Terra come un grande dono
E giunse gente priva del perdono
Facemmo loro croci di speranza
Ma regalammo un lutto in ogni stanza
Lasciammo chiese in cambio di un tesoro tutto d’oro
Tornammo a bordo sulla vecchia traccia
Sedemmo stanchi intorno al capitano
E sulla tolda stava il cappellano
Le gole gonfie fino a farci male nel cantare
Quando l’ancora la corsa fermerà
Una nuova conoscenza sboccerà
Songtekstvertaling
De grote ster keek uit in de lucht
Hij keek naar de mannen van de hele wereld.
En onderweg was er geen licht
Hij stond daar in de immense vrede.
En alles was er vanuit een eeuwige tijd zonder hel.
Hij tekende een haven voor ons, en het was nacht boven een verloren zee.
We zeilden voorbij Gibraltar, op zoek naar een hoek op dit land
Een hoop misschien gewoon een droom, een behoefte
Wanneer het anker de race zal stoppen
Een nieuwe kennis zal bloeien
De kapitein stond op de boeg en had een donder in zijn keel
Het verlangen om te kunnen schreeuwen, schreeuwen: "aarde!"de zee is weg
Om zwemmen de laatste hindernis te maken om over te steken
Maar er was zoveel ruimte in het ruim.
En uiteindelijk inpakken tegen elke prijs
We zagen het bloed niet onderweg.
Maar we wilden het lot doden met de illusie dat we konden bedriegen om te tellen.
Wanneer het anker de race zal stoppen
Een nieuwe kennis zal bloeien
En de aarde kwam als een groot geschenk
En de mensen kwamen zonder vergiffenis.
We hebben ze kruizen van hoop gemaakt.
Maar we hebben in elke kamer gerouwd.
We verlieten kerken in ruil voor een schat van goud.
We zijn weer aan boord op de oude baan.
We zaten moe bij de kapitein.
En op de luifel stond de kapelaan
De opgezwollen keel tot het ons pijn doet om te zingen
Wanneer het anker de race zal stoppen
Een nieuwe kennis zal bloeien