Peter Lemarc — Detta blir min död songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Detta blir min död" van Peter Lemarc.
Songteksten
Det snöade på min begravning
Snön som föll närmast smälte fort
Prästen sa han inte känt mig personligen
Sen ljög han om allt gott jag hade gjort
I ett väder ingen människa välsignat
Rabblade de närmsta «fader vår»
Nåns ungar kastade snöbollar mot molnen
I våta skor började några redan gå
Och där jag låg jag under mosskransar och granris
Som en pojke i en allt för stor kostym
Med en blombukett som vissnat vid min sida
Flera famnar djupt nere i dyn
Som om jorden hade öppnat sig och svalt mig
Utan att jag ens hann fått ta adjö
När den åttonde klockan ljöd ifrån kapellet
Tänkte jag — detta blir min död
Jag frös och kände tårarna komma
Men jag grät bara för all den tid som gått
Att varje timma, var sekund är räknad
Var någonting som jag aldrig förstått
Jag vandrade genom alla år som varit
I en labyrint av självförakt
En skugga i en spegel kom emot mig
En kontur som inte kunde ses exakt
Denna ledsagarinna gav mig handen
Tog mig till en port i en återvändsgränd
Vad som än fanns där bakom porten
Var jag allt för rädd för att våga öppna den
Och jorden hade öppnat sig och svalt mig
Och färgat hela himmelen röd
När den nionde klockan ljöd ifrån kapellet
Tänkte jag — detta blir min död
Som i en drogad sömn, som i en slummer
Sjönk jag i en ejderdunsbädd
Jag visste att smärtan snart var över
Jag var inte längre rädd
På andra sidan rädslan fanns en frihet
Som jag aldrig hade känt förut
En aning av en evighet, en stillhet
Som när allt är över, allt är slut
Och när jorden hade öppnat sig och svalt mig
Och täckt över allt med nyfallen snö
När den tionde klockan ljöd ifrån kapellet
Visste jag att — detta blir min död
Här kunde ju historien ha slutat
På en kyrkogård vid en bortglömd grav
Men detta är en grav där ingen vilar
Här ligger den jag en gång var…
Songtekstvertaling
Het sneeuwde op mijn begrafenis.
De sneeuw die het dichtst viel smolt snel.
De priester zei dat hij me niet persoonlijk kende.
Toen loog hij over al het goede dat ik had gedaan.
In een weer dat geen mens gezegend heeft
De dichtstbijzijnde "Onze Vader"»
Iemands kinderen gooiden sneeuwballen naar de wolken
In natte schoenen begonnen sommigen al te lopen.
En waar ik lag was ik onder mos kransen en dennen takken
Als een jongen in een veel te groot pak
Met een boeket bloemen verwelkt aan mijn zijde
Verschillende vadem diep in de Duin
Alsof de aarde me had opgeslokt.
Ik had niet eens tijd om afscheid te nemen.
Toen de achtste bel klonk uit de kapel
Ik dacht dat dit mijn dood zou zijn.
Ik bevroor en voelde de tranen komen.
Maar ik heb gehuild voor alle tijd die voorbij ging.
Dat elk uur, elke seconde wordt geteld
Was iets wat ik nooit begreep
Ik dwaalde door alle jaren die zijn geweest
In een doolhof van zelfhaat
Een schaduw in een spiegel kwam op me af
Een contour die niet precies gezien kon worden
Deze bediende gaf me zijn hand.
Bracht me naar een poort in een doodlopende weg.
Wat er ook achter de poort was.
Was ik te bang om het te openen?
En de aarde opende en verzwolg mij.
En kleurde de hele lucht rood
Toen de negende bel klonk uit de kapel
Ik dacht dat dit mijn dood zou zijn.
Als in een gedrogeerde slaap, als in een slaap
Ben ik in een ejderdun bed gezonken?
Ik wist dat de pijn bijna voorbij was.
Ik was niet meer bang.
Aan de andere kant van de angst was er een Vrijheid
Alsof ik het nooit eerder had geweten.
Een vleugje van eeuwigheid, een stilte
Als het voorbij is, is het voorbij.
En toen de aarde zich opende en mij verzwolg
En bedekt met vers gevallen sneeuw
Toen de tiende bel klonk uit de kapel
Wist ik dat-dit zal mijn dood zijn
Hier had het verhaal kunnen eindigen.
Op een begraafplaats bij een vergeten graf
Maar dit is een graf waarin niemand rust.
Hier was ik ooit.…