Peter Hammill — Curtains songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Curtains" van Peter Hammill.
Songteksten
Well, Tommy woke that morning
With a headfull of rocks
And Sylvia was in shock.
The story they’d been faking
Had frozen on their lips
And fallen through the brush of fingertips
And though they packed their bags,
Ready for the road,
The curtains and the bedroom door
Stayed closed.
For Sylvia and Tommy
This is a curtain call
They’ve been running away for years
But pride in flight
Precedes a certain fall.
So Tommy rubs his stubble
As if to check his face is there
And Sylvia combs her hair
Just like nothing really happened
They’ll carry on as before…
But this thing won’t work, will it, any more.
And though the bags are packed
Ready for the road
The curtains and the bedroom door
Stay closed.
For Sylvia and Tommy
There’s nowhere left to hide…
They’ve been running for years
To find some kind of thrill
To take away the emptiness
That they both feel inside.
Making the fictional
Out of the matter of fact;
Masquerade the picture
But now the frame’s all cracked.
For Sylvia and Tommy
There’s nothing left to try
They’ve been running for years
To find some kind of life
That offers an excitement
That the rest of us pass by.
So Tommy woke that morning
With a headfull of rocks
And Sylvia was in shock.
This story they’d been faking
Was frozen on their lips
And falling through the brush of fingertips
And though the bags are packed
Ready for the road
The curtains and the bedroom door
Stay closed.
For Sylvia and Tommy
There’s nowhere left to go They’ve been running away so long
There’s just no strength to carry on They can’t get back to what they knew
A life abandoned once and long ago.
(PH — Piano, Vox;
David Lord — Keyboards, Orchestral Arrangement;
Stuart Gordon — Violin)
Songtekstvertaling
Tommy werd die ochtend wakker.
Met een kop vol stenen
En Sylvia was in shock.
Het verhaal dat ze deden alsof
Bevroren op hun lippen
En gevallen door het penseel van vingertoppen
En hoewel zij hun koffers gepakt hadden.,
Klaar voor de weg,
De gordijnen en de slaapkamerdeur
Bleef dicht.
Voor Sylvia en Tommy.
Dit is een gordijn oproep
Ze lopen al jaren weg.
Maar trots op de vlucht
Gaat vooraf aan een bepaalde val.
Dus Tommy wrijft zijn stoppels
Alsof zijn gezicht daar is.
En Sylvia kamt haar haar.
Alsof er niets gebeurd is.
Ze zullen doorgaan zoals voorheen.…
Maar dit ding zal niet meer werken, of wel?
En hoewel de tassen gepakt zijn
Klaar voor de weg
De gordijnen en de slaapkamerdeur
Blijf dicht.
Voor Sylvia en Tommy.
Je kunt je nergens meer verstoppen.…
Ze rennen al jaren.
Om een soort spanning te vinden
Om de leegte weg te nemen
Dat ze beiden van binnen voelen.
Het fictief maken
Uit de feiten;
Maskerade de foto
Maar nu is het frame helemaal gebroken.
Voor Sylvia en Tommy.
Er valt niets meer te proberen.
Ze rennen al jaren.
Om een leven te vinden
Dat biedt een opwinding
Dat de rest van ons voorbij komt.
Dus Tommy werd die ochtend wakker.
Met een kop vol stenen
En Sylvia was in shock.
Ze deden alsof.
Was bevroren op hun lippen
En vallen door het penseel van vingertoppen
En hoewel de tassen gepakt zijn
Klaar voor de weg
De gordijnen en de slaapkamerdeur
Blijf dicht.
Voor Sylvia en Tommy.
Ze kunnen nergens meer heen. Ze zijn al zo lang weggerend.
Er is gewoon geen kracht om door te gaan ze kunnen niet terug naar wat ze wisten
Een lang geleden verlaten leven.
(PH — Piano, Vox;
David Lord-Keyboards, Orkestrale Regeling;
Stuart Gordon-Viool)