Pentangle — Bruton Town songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Bruton Town" van Pentangle.
Songteksten
In Bruton town there lived a farmer,
Who had two sons and one daughter dear.
By day and night they were contriving
To fill their parents' heart with fear.
He told his secrets to no other,
But unto her brother this he said:
'I think our servant courts our sister.
I think they has a great mind to wed.
I’ll put an end to all their courtship.
I’ll send him silent to his grave.'
They asked him to go a-hunting,
Without any fear or strife,
And these two bold and wicked villains,
They took away this young man’s life.
And in the ditch there was no water,
Where only bush and briars grew.
They could not hide the blood of slaughter,
So in the ditch his body they threw.
When they returned home from hunting,
She asked for her servant-man.
«I ask because I see you whisper,
So brothers tell me if you can."
«O sister, you do offend me,
Because you so examine me.
We’ve lost him where we’ve been a-hunting.
No more of him we could not see.»
As she lay dreaming on her pillow,
She thought she saw her heart’s delight;
By her bed side as she lay weeping,
He was dressed all in his bloody coat.
«Don't weep for me, my dearest jewel,
Don’t weep for me nor care nor pine,
For your two brothers killed me so cruel-
In such a place you may me find.»
As she rose early the very next morning,
With heavy sigh and bitter groan,
The only love that she admired,
She found in the ditch where he was thrown.
Three days and nights she did sit by him,
And her poor heart was filled with woe,
Till cruel hunger crept upon her,
And home she was obliged to go.
Songtekstvertaling
In Bruton was er een boer.,
Die twee zonen en een dochter had.
Overdag en ' s nachts beraamden zij listen.
Om het hart van hun ouders te vullen met angst.
Hij vertelde zijn geheimen aan niemand anders.,
Maar tot haar broeder zei hij::
'Ik denk dat onze dienaar onze zuster voor het gerecht brengt.
Ik denk dat ze een grote geest hebben om te trouwen.
Ik zal een einde maken aan al hun verkering.
Ik stuur hem stil naar zijn graf.'
Ze vroegen hem op jacht te gaan.,
Zonder enige angst of strijd,
En deze twee gewaagde en gemene schurken,
Ze hebben het leven van deze jongeman afgenomen.
En in de greppel was er geen water.,
Waar alleen bush en briars groeiden.
Ze konden het bloed van de slacht niet verbergen.,
Dus in de greppel gooiden ze zijn lichaam.
Toen ze thuiskwamen van de jacht,
Ze vroeg om haar bediende.
"Ik vraag het omdat ik je zie fluisteren,
Dus broeders vertellen me of je het kunt."
"O zuster, u beledigt mij,
Omdat je me zo onderzoekt.
We zijn hem kwijt waar we hebben gejaagd.
We konden hem niet meer zien.»
Terwijl ze op haar kussen lag te dromen,
Ze dacht dat ze de vreugde van haar hart zag.;
Aan haar bed terwijl ze lag te huilen,
Hij was gekleed in zijn bloederige jas.
"Huil niet om mij, mijn liefste juweel,
Huil niet om mij, noch om pijnboom,
Want je twee broers hebben me zo wreed vermoord.-
Op zo ' n plek mag je me vinden.»
Toen ze de volgende ochtend vroeg opstond,
Met grote zucht en bittere zucht,
De enige liefde die ze bewonderde,
Ze vond hem in de greppel waar hij werd gegooid.
Drie dagen en nachten zat ze bij hem.,
En haar arme hart was vervuld van verdriet,
Tot er wrede honger over haar heen kroop.,
En thuis was ze verplicht om te gaan.