Павел Кашин — Унесенные ветром songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Унесенные ветром" van Павел Кашин.
Songteksten
То было чёрной зимой — мы думали, мы умираем
Мы думали, тридцать седьмой год нам покажется раем
Повсюду плыли мосты и полыхали столицы
И, как пустые холсты, опустошённые лица
Вдруг застывали на Невском, как на общем портрете,
А нас спасала любовь, мы ликовали как дети
Подогревая любовь неразведённым «Роялем»
Мы видели всё бытовое как из-под жёлтой вуали
Они глядели глазами, как на зайцев борзые
Как на дубовых столах мы танцевали босые
И освещая пивную, как два источника света,
Идя в реальность иную — как унесённые ветром
То было страшное время — страна застыла как студень
И лишь на грани горенья мы вспоминали, что люди
Мы сочиняли стихи, брат ополчался на брата
Мы укрощали стихию одною силою мата
И мир катился в терновник с неугасимой инерцией,
А мы хранили любовь в неумирающих сердцах
То было чёрной зимой — мы думали, мы умираем,
Мы думали, тридцать седьмой год нам покажется раем
Повсюду плыли мосты и полыхали столицы
И, как пустые холсты, опустошённые лица
Вдруг застывали на Невском, как на общем портрете,
А нас спасала любовь, мы ликовали как дети
Songtekstvertaling
Het was een zwarte winter-we dachten dat we dood gingen
We dachten dat het zevenendertig jaar voor ons hemels zou lijken.
Overal zweefden bruggen en hoofdsteden werden verbrand.
En, zoals lege doeken, lege gezichten
Plotseling bevroor ze Nevsky, zoals in een algemeen portret,
En we werden gered door liefde, we verheugden ons als kinderen
Liefde opwarmen met een onverdunde "Piano"
We zagen alles huiselijk als van onder een gele sluier.
Ze keken met ogen als windhonden naar hazen
Zoals op eikentafels we dansten blootsvoets
En de pub oplichten als twee lichtbronnen,
Naar een andere realiteit gaan - zoals gone with the wind
Het was een verschrikkelijke tijd — het land bevroor als gelei
En alleen op de rand van Gorenje herinnerden we ons dat mensen
We schreven gedichten, mijn broer keerde zich tegen mijn broer.
We temden de elementen met de kracht van de Mat
En de wereld rolde in de doorn met onoverwinnelijke inertie,
En we hielden liefde in onsterfelijke harten
Het was een zwarte winter-we dachten dat we dood gingen,
We dachten dat het zevenendertig jaar voor ons hemels zou lijken.
Overal zweefden bruggen en hoofdsteden werden verbrand.
En, zoals lege doeken, lege gezichten
Plotseling bevroor ze Nevsky, zoals in een algemeen portret,
En we werden gered door liefde, we verheugden ons als kinderen