Paul Heaton — Acid Country songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Acid Country" van Paul Heaton.
Songteksten
The Polish beer, the Turkish kebabs
English cider, the wickets, the pads
The Bay City Rollers, the movements, the fads
The local crew, the posse, the lads
The lazy days, the Phoenix Nights
The reds, the blues, the blacks, the whites
The Southern belles, the Northern lights
The Bombay mix, the Scampi bites
The sink estates, the floating vote
The national anthem, the lump in the throat
The Indian summer, the Afghan coat
The Dunkirk spirit, the tiny boat
The Cornish pasty, the Holland Pie
The whet of Scotch, Canada Dry
Valley low, mountain high
London Pride, coconut shy
The teddy boys, the first rock rebels
To walk upon this land
Are queuing up at post office
With pension book in hand
The mods they’re gradually balding
Resigning themselves to
A scooter slowly rusting
And a fading '62
The skinheads once the nemesis
Of black or white or brown
Are scared to talk to anyone
Or take the bus to town
The last of the Mohicans
Believing punk ain’t dead
Regurgitates most everything
His mum and dad once said
The Cheddar gorge, the Chinese chips
The Yorkshire terrier, the Glasgow kiss
That lucky old sun, that old Scotch mist
Theatre of dreams or bowl of crisps
Let the Scousers burn by sunbed
Let it turn that city black
Let Cockney die under Marbella sky
And don’t fly his body back
Let northerners of either rose
Run their ladas into tree
Whilst Midlanders and Brummies
Die by bollocks to the knee
Let the Welsh choke on their national song
A daffodil in hand
East Anglians across the way
Get buried by the sand
Let Cornwall, Devon, Somerset
Die worshipping the sun
A tsunami of indifference
Rains down on everyone
Let Geordie die of isolation
And if you go much further North
Let the Scottish and the Highlanders
Dine on heather and on goarse
Let aristocrats and ruling class
Die trying to cross their moat
Or accidentally catch themselves
On rusty nail or spoke
Let the middle classes blind themselves
With disapproving glance
And impale themselves upon the rail
Of never giving chance
And their call for war on poverty
Is a smokescreen we don’t need
'Cause the only war worth fighting for
Is a war on their pure greed
England, Scotland, Wales
Heaven turned to hell
The car boot saved the village green
But the pub went in as well
And when that class of plenty plenty
Are given half the chance
They’ll pack their bags and leave this place
And they’ll fuck off down to France
Let’s fight a war on greed
And not a war on poverty
Let’s fight a war on greed
And not a war on poverty
Let’s fight a war on greed
And not a war on poverty
Let’s fight a war on greed
And not a war on poverty
'Cause from the granite roof of Aberdeen
To those red Lancastrian mills
Through the concrete jungle, Birmingham
To the gentle Mendip hills
From the pharmacies of Hackney Central
To the point where white cliff spills
This country more than ever
Needs it’s pills
Yes we got griefs to fill our handkerchiefs
Drunks to tell us jokes
We got hard to hear stories
From oh so far away folks
We got doors left wide open
Windows that are bust
We got questions unanswered
But mainly we are just…
A country of contradictions
With it’s heart and soul pulled out
We’re a fountain of useless knowledge
In a thirty year long drought
We’re the humble class, the only ones
Accused of actually any
Plugged into sky, we let out a sigh
And die without a penny
Songtekstvertaling
Het Poolse bier, de Turkse kebabs
Engelse cider, the wickets, the pads
De Bay City Rollers, de bewegingen, de FAD ' s
De lokale bemanning, De posse, de jongens
De luie dagen, de Phoenix nachten
De rooien, de blues, de zwarten, de blanken
De Zuidelijke belles, de noordelijke lichten
De Bombay mix, de Scampi bijt
De gootsteen landgoederen, de zwevende stemming
Het volkslied, de klomp in de keel
De Indische zomer, de Afghaanse jas
De Duinkerken geest, de kleine boot
De Cornish pastei, de Holland Pie
The whet of Scotch, Canada Dry
Dal laag, berg hoog
London Pride, coconut shy
De teddy boys, de eerste rock rebellen
Om over dit land te wandelen
Staan in de rij bij het postkantoor.
Met pensioenboek in de hand
De mods worden geleidelijk kalend.
Zij nemen ontslag om
Een scooter die langzaam roest
En een vervagende ' 62
De skinheads eens de nemesis
Van zwart of wit of bruin
Zijn bang om met iemand te praten
Of neem de bus naar de stad
De laatste der Mohikanen
Geloven dat punk niet dood is
Bijna alles braken.
Zijn ouders zeiden ooit:
De Cheddar kloof, de Chinese chips
The Yorkshire terrier, The Glasgow kiss
Die gelukkige oude zon, die oude Scotch mist
Theatre of dreams or bowl of crisps
Laat de Scousers branden door de zon.
Laat het die stad zwart maken.
Laat Cockney sterven onder Marbella sky.
En vlieg zijn lichaam niet terug
Laat de noorderlingen van een roos
Hun Lada ' s tegen de boom drijven
Terwijl dwergen en Brummies
Sterf door ballen aan de knie
Laat de Welsh stikken in hun nationale lied
Een narcis in de hand
Oost-Anglianen aan de overkant
Begraven worden door het zand
Laat Cornwall, Devon, Somerset
Sterf met het aanbidden van de zon
Een tsunami van onverschilligheid
Regen op iedereen
Laat Geordie sterven aan isolatie.
En als je veel verder naar het noorden gaat
Laat de Schotse en de Highlanders
Dineren op heide en op goarse
Laat aristocraten en heersende klasse
Sterven terwijl ze hun gracht proberen over te steken
Of zichzelf per ongeluk betrappen
Op rusty nail of spaak
Laat de middenklasse zichzelf verblinden.
Met een afkeurende blik
En zichzelf op de reling spuwen
Om nooit een kans te geven
En hun oproep tot oorlog tegen armoede
Is een rookgordijn die we niet nodig hebben
Want de enige oorlog die het waard is om voor te vechten
Is een oorlog tegen hun pure hebzucht
Engeland, Schotland, Wales
De hemel draaide zich om naar de hel
De laars heeft het dorp gered.
Maar de pub ging ook naar binnen.
En wanneer die klasse van overvloed
Krijgen de helft van de kans
Ze pakken hun koffers en verlaten deze plek.
En ze gaan naar Frankrijk.
Laten we een oorlog tegen hebzucht voeren.
En geen oorlog tegen armoede
Laten we een oorlog tegen hebzucht voeren.
En geen oorlog tegen armoede
Laten we een oorlog tegen hebzucht voeren.
En geen oorlog tegen armoede
Laten we een oorlog tegen hebzucht voeren.
En geen oorlog tegen armoede
Want van het granieten dak van Aberdeen
Op die rode Lancastriaanse molens.
Door de betonnen jungle, Birmingham
Naar de zachte mendip heuvels
Van de apotheken van Hackney Central
Tot het punt waar white cliff morst
Dit land meer dan ooit
Heeft pillen nodig.
Ja, we hebben grieven om onze zakdoeken te vullen.
Dronkaards om ons grappen te vertellen
We hebben het moeilijk om verhalen te horen.
Van zo ver weg mensen
De deuren staan wijd open.
Ramen die kapot zijn
We hebben onbeantwoorde vragen.
Maar we zijn vooral…
Een land van tegenstellingen
Met het hart en ziel eruit getrokken
We zijn een bron van nutteloze kennis.
In een dertigjarige droogte
Wij zijn de nederige klasse, de enige.
Beschuldigd van eigenlijk
Aangesloten op sky, we lieten een zucht
En sterven zonder een cent