Paul Brady — The Lakes of Pontchartrain songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Lakes of Pontchartrain" van Paul Brady.
Songteksten
Twas on one bright morning I bid New Orleans adieu
And I took the Road to Jackson town, my fortunes to renew.
I cursed all foreign money, no credit could I gain.
Which filled my heart with longing for the lakes of Pontchartrain.
I climbed on board of a railroad car all in the morning sun
And I rode the rods till evening and I lay me down again.
All strangers were no friends to me til the dark road towards me came.
And I fell in love with a Creole girl, by the lakes of Pontchartrain.
And I said «Me pretty Creole girl, my money here’s no good
If it weren’t for the alligators, I’d sleep out in the wood.»
«Your welcome here kind stranger, our house is very plain.
But we never turn a stanger out, on the lakes of Pontchartrain.»
And she took me to her mammy’s house, she treated me quite well.
The hair upon her shoulders in jet black ringlets fell.
To try to paint her beauty there, I’m sure would be in vain,
So handsome was my Creole girl, on the lakes of Pontchartrain.
And I asked her would she marry me, she said «That never could be.»
For she had got a lover, and he was far at sea.
She said that she would wait for him, and true she would remain,
Till he returned to his Creole girl, on the lakes of Pontchartrain.
So fair thee well my Creole girl, I’ll never see you no more.
I’ll never forget your kindness in the cottage by the shore,
And at each social gathering, a foamy glass I’ll drain.
And I’ll drink a health to my Creole girl on the lakes of Pontchartrain.
Songtekstvertaling
Het was een heldere ochtend Ik bid tot New Orleans adieu
En ik nam de weg naar Jackson town, mijn fortuinen om te vernieuwen.
Ik vervloekte al het buitenlandse geld, geen krediet kon ik krijgen.
Dat vulde mijn hart met verlangen naar de meren van Pontchartrain.
Ik klom in de ochtendzon in een treinwagon.
En ik reed op de staven tot de avond en ik legde me weer neer.
Alle vreemden waren geen vrienden voor me tot de donkere weg naar me toe kwam.
En ik werd verliefd op een Creoolse meid, bij de meren van Pontchartrain.
En ik zei: "mijn mooie Creoolse meisje, mijn geld hier is niet goed
Als de alligators er niet waren, zou ik in het bos slapen.»
"Uw welkom hier vriendelijke vreemdeling, ons huis is heel duidelijk.
Maar we draaien nooit een stanger uit, op de meren van Pontchartrain.»
En ze nam me mee naar het huis van haar moeder, ze behandelde me heel goed.
Het haar op haar schouders in StraalZwarte ringlets viel.
Om haar schoonheid daar te schilderen, ben ik er zeker van dat het voor niets zou zijn.,
Zo knap was mijn Creoolse meisje, op de meren van Pontchartrain.
En ik vroeg haar of ze met me wilde trouwen, ze zei: "dat zou nooit kunnen.»
Want zij had een minnaar, en hij was ver op zee.
Ze zei dat ze op hem zou wachten en dat ze zou blijven.,
Tot hij terugkeerde naar zijn creoolse meisje, op de meren van Pontchartrain.
Ik zal je nooit meer zien.
Ik zal je vriendelijkheid in het huisje aan de kust nooit vergeten.,
En op elke sociale bijeenkomst, een schuimglas dat ik afvoer.
En ik drink een gezondheid op mijn Creoolse meisje op de meren van Pontchartrain.