Patrick Park — Saint With a Fever songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Saint With a Fever" van Patrick Park.
Songteksten
You cast off the chains,
That tied and bound.
You’re sick of the talk,
And won’t carry their crowns.
You hollowed the space,
Where they darkened the ground.
With weary precision,
You lowered them down.
Oh, preacher, believer,
Saint with a fever,
You timid only son.
You’d better wipe that dust,
From the tip of your tongue,
And sing what ain’t been sung.
Cause I’ve seen better days
And I’ve seen the end.
I saw grown men break,
I saw changed men mend.
And I’ve been in deep;
Way over my head,
I heard the virgin weep,
While the Saviour bled.
Oh, preacher, believer,
Saint with a fever,
You timid only son.
You’d better wipe that dust,
From the tip of your tongue,
And sing what ain’t been sung.
Oh, preacher, believer,
Saint with a fever,
You timid only son.
You’d better wipe that dust,
From the tip of your tongue,
And sing what ain’t been sung.
I cast off the chains,
That tied and bound.
I’m sick of the talk,
I won’t carry their crowns.
I hollowed the space,
Where they darkened the ground.
With weary precision,
I lowered them down.
Songtekstvertaling
Je werpt de kettingen af.,
Dat gebonden en gebonden.
Je bent het geklets zat.,
En ze willen hun kronen niet dragen.
Je holde de ruimte,
Waar ze de grond verduisterden.
Met vermoeide precisie,
Je liet ze zakken.
Oh, predikant, gelovige,
Heilige met koorts,
Jij timide enige zoon.
Veeg dat stof maar af.,
Vanaf het puntje van je tong,
En zingen wat niet gezongen is.
Want Ik heb betere dagen gezien.
En ik heb het einde gezien.
Ik zag volwassen mannen breken.,
Ik zag veranderde mannen herstellen.
En ik heb er diep in gezeten.;
Ver boven mijn hoofd.,
Ik hoorde de Maagd huilen.,
Terwijl de redder bloedde.
Oh, predikant, gelovige,
Heilige met koorts,
Jij timide enige zoon.
Veeg dat stof maar af.,
Vanaf het puntje van je tong,
En zingen wat niet gezongen is.
Oh, predikant, gelovige,
Heilige met koorts,
Jij timide enige zoon.
Veeg dat stof maar af.,
Vanaf het puntje van je tong,
En zingen wat niet gezongen is.
Ik gooi de kettingen eraf.,
Dat gebonden en gebonden.
Ik ben het geklets zat.,
Ik zal hun kronen niet dragen.
Ik holde de ruimte,
Waar ze de grond verduisterden.
Met vermoeide precisie,
Ik liet ze zakken.