Parquet Courts — Black And White songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Black And White" van Parquet Courts.
Songteksten
Nothing makes my heart so wild as being
In possession of a potent night
Racing down the stairs in a nude descension
Shedding and discarding my hide
But the bold strokes crack so quickly
And it’s often that I wonder why
Dripping at the slow-motion rate of surrender
Hanging to my bones as they dry
How can I want something more than a new hell in which to fry
When I see in only black and white?
There’s a sinful sort of side of being
So contained, a bit like being lost
Stumbling through the background like a small town loner
Quietly a-whisperin' my thoughts into my cupped hands
Folded and monk-like, at least that’s what I’ve always said
How does writing letters from the lonely margins feel
When there is no hair on my head?
Is the solitude I seek a trap where I’ve been blindly led?
Tell me, where then do I go instead?
When atonement comes in distant waves
I might wait until the next to break
Choking through forgiveness at a sunfly prompter
Staring through the back of my face
Its a vulgar, hidden part of being tethered to the world right now;
Spending all my dollars to remain a member
Nothing in my eyes but a scowl
Do I bother to define myself beyond what they allow?
Have I already forgotten how?
Songtekstvertaling
Niets maakt mijn hart zo wild als zijn
In het bezit van een krachtige nacht
De trap af racen in een naakte afdaling.
Mijn huid afschudden en weggooien
Maar de stoutmoedige slagen breken zo snel.
En het is vaak dat ik me afvraag waarom
Druppelend op de slow-motion snelheid van overgave
Hangen aan mijn botten als ze drogen
Hoe kan ik iets meer willen dan een nieuwe hel om in te bakken
Als ik alleen in zwart-wit zie?
Er is een zondige kant van zijn.
Zo ingeperkt, alsof je verdwaald bent.
Strompelend door de achtergrond als een klein stadje eenling
Stilletjes fluisterend mijn gedachten in mijn handen
Gevouwen en monnik-achtig, dat heb ik tenminste altijd gezegd.
Hoe voelt het om brieven van de eenzame kant te schrijven?
Als er geen haar op mijn hoofd zit?
Is de eenzaamheid die ik zoek een val waar ik blindelings werd geleid?
Waar moet ik dan heen?
Wanneer de verzoening komt in golven van verre
Ik wacht misschien tot de volgende om te breken.
Verstikkend door vergeving bij een zonnevlieg prompter
Starend door de achterkant van mijn gezicht
Het is een vulgair, verborgen deel van het gebonden zijn aan de wereld op dit moment.;
Al mijn dollars uitgeven om lid te blijven
Niets in mijn ogen dan een blik
Heb ik de moeite om mezelf te definiëren buiten wat ze toestaan?
Ben ik al vergeten hoe?