Paris Violence — Amertume songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Amertume" van Paris Violence.
Songteksten
L’orage s’est calmésur la banlieue déserte
Dont les trottoirs miroitent sous le crépuscule
Tous les rades sont fermés, mais la chasse est ouverte
Pour calmer cette déprime qui te brûle
Tu sais déjàd'avance que tu trouveras rien
Dans ces avenues vides bordées de pavillons
Aucun film sympa, ni gonzesses, ni copains
Que quelques sales connards qui cherchent la baston
Coup de flip du dimanche soir
Seul dans la rue tu broies du noir
Toujours la même amertume
Toujours le même cafard
Cette impression que tout flanche
Que l’angoisse prend sa revanche
A longueur de journées sombres
Et de nuits blanches
Des océans d’ennui, de souvenirs moroses
Requiem de grisaille dans la solitude
D’un côtéy'a ta vie, de l’autre pas grand’chose
La haine peut àpeu s’est faite lassitude
Et toi qui as jamais ri, toi qui as jamais souri
Saturédes mornes plaisirs périphériques
Les seuls que t’offre cette saloperie de vie
Tu écoutes au loin passer les sirènes des flics
De retour dans ta piaule, bunker mal éclairé
Tu relis l'Île Noire et l’Affaire Tournesol
Avec ton Perry bleu et ta houppe bien dressée
T’essaies de lui ressembler mais c’est déjàmoins drôle
Des déserts de fatigue le long des quais de Seine
Tant de béton arméet tant de regards tristes
Soupirs des profondeurs, perdus dans tes migraines
Du fin fond de l’abîme, sans cesse ils insistent
Songtekstvertaling
De storm kalmeerde in de verlaten voorstad.
Wiens trottoirs glinsteren onder de schemering.
Alle rades zijn gesloten, maar de jacht is open.
Om deze depressie te kalmeren die je verbrandt
Je weet al van tevoren dat je niets zult vinden
In deze lege straten met paviljoenen
Geen coole Films, geen meiden, geen vriendjes.
Slechts een paar vuile klootzakken op zoek naar de stok
Zondagavond flip shot
Alleen op straat vermaal je zwart
Altijd dezelfde bitterheid
Altijd dezelfde kakkerlak.
Deze indruk dat elke flaccid
Laat angst wraak nemen.
Lange donkere dagen
En slapeloze nachten.
Oceanen van verveling, sombere herinneringen
Een vroomheid in eenzaamheid.
Aan de ene kant van je leven, aan de andere kant niet veel.
Haat is misschien niet moe geworden.
En jij die nooit lachte, jij die nooit lachte
Verzadigde perifere geneugten
De enige die deze vuiligheid van het leven je biedt
Je luistert in de verte naar de sirenes van de politie.
Terug naar je huis, slecht verlichte bunker.
Je herlezen het Zwarte Eiland en de Zonnebloem affaire
Met je blauwe Perry en je goed verzorgde puff.
Je probeert op hem te lijken, maar het is al minder grappig.
Woestijnen van vermoeidheid langs de oevers van de Seine
Zoveel gewapend beton en zoveel droevige blikken.
Zuchten uit de diepte, verloren in je migraine
Vanuit de bodem van de afgrond, dringen ze voortdurend aan