Pain Of Salvation — Lilium Cruentus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lilium Cruentus" van Pain Of Salvation.
Songteksten
A Scene in Brown and Yellow:
At first I don’t know why your presence fills me with unease
Though I’ve missed you more than Life itself
I freeze
It’s like you’ve been lost and now you’re glad to see my face
But as you sit down my confusion turns to distress
Not knowing how to let you know that you are
Dead
(I wake up sweating)
They tell me you are better off
Where you are now
Well, I don’t care
They tell me that your pain is gone
Where you are now
Well, you left it here
See, I need to be strong
Need to be brave
I need to put faith in something
How could I live on Not hoping we will meet
Again?
A Scene in White and Grey:
Under the icon’s weight the old thoughts lay
Under the cross so still and pale
The flowers usher the stale breath of Death away
And someone tries to sing
But the bird of song has lost its wings
Now it twitches
Rips the stitches of a chest where tears are torn
And where all loss begins
Life seems too small when Death takes its toll
I need something to blame for this pain
A Scene in Amber — Flawed:
And have you ever had that dream
Where one you love passes away?
And you wake up crying to a world
Where she’s long since gone
But you feel the pain
So close
As if she’d died today
But I need to be strong
I need to be brave
I need to put faith in something
How could I live on Not hoping we will meet
Again
Some day?
Earth to Earth, Dust to Dust
A verse we know too well
Like a nursery rhyme
Just in reverse
'Cause we are all the little tin man
With hearts like little tin cans
And as we line them down with tears
Over the years
They inevitably turn
To rust
Life seems too small when Death takes its toll
I need something to blame for this pain
I try, I fail, I fall, like anyone you know
I break, I bleed, like anyone you know
A Scene in Blood on White:
Where the linen’s changed just for tonight
And somehow we beat her to this sight
This ghostly room of Exit
That she enters by the flicker of candle light
And in her breast
A desert storm is taking form
An old thirst that can never be quenched or killed
Sweeps over the cold
Broken but thousandfold
«My Love!»
Songtekstvertaling
Een scène in bruin en geel:
In het begin Weet ik niet waarom je aanwezigheid me verontrust.
Al heb ik je meer gemist dan het leven zelf.
Ik bevries.
Het is alsof je verdwaald bent en nu ben je blij om mijn gezicht te zien.
Maar als je gaat zitten, verandert mijn verwarring in angst.
Niet weten hoe je te laten weten dat je
Dood
Ik word zwetend wakker.)
Ze zeggen dat je beter af bent.
Waar ben je nu?
Nou, kan me niet schelen
Ze zeggen dat je pijn weg is.
Waar ben je nu?
Je hebt het hier laten liggen.
Ik moet sterk zijn.
Je moet dapper zijn.
Ik moet ergens vertrouwen in hebben.
Hoe kan ik leven zonder te hopen dat we elkaar zullen ontmoeten?
Alweer?
Een scène in wit en grijs:
Onder het gewicht van het icoon lagen de oude gedachten
Onder het kruis zo stil en bleek
De bloemen brengen de muffe adem van de dood weg
En iemand probeert te zingen
Maar de vogel van het lied heeft zijn vleugels verloren
Nu trilt het.
Scheurt de hechtingen van een borst waar tranen worden gescheurd
En waar al het verlies begint
Het leven lijkt te klein als de dood zijn tol eist.
Ik heb iets nodig om de schuld te geven voor deze pijn.
Een scène in Amber-gebrekkig:
En heb je ooit die droom gehad
Waar iemand van wie je houdt, verdwijnt?
En je wordt huilend wakker in een wereld
Waar ze al lang weg is.
Maar je voelt de pijn
Zo dichtbij.
Alsof ze vandaag gestorven is.
Maar ik moet sterk zijn.
Ik moet dapper zijn.
Ik moet ergens vertrouwen in hebben.
Hoe kan ik leven zonder te hopen dat we elkaar zullen ontmoeten?
Nogmaals
Ooit?
Aarde tot aarde, stof tot stof
Een vers dat we te goed kennen
Als een kinderliedje
Gewoon omgekeerd.
Want we zijn allemaal de kleine tin man
Met harten als kleine blikjes
En als we ze met tranen op een rij zetten
Door de jaren heen
Ze veranderen onvermijdelijk.
Roesten
Het leven lijkt te klein als de dood zijn tol eist.
Ik heb iets nodig om de schuld te geven voor deze pijn.
Ik probeer, ik faal, ik val, zoals iedereen die je kent
Ik breek, ik bloed, zoals iedereen die je kent.
Een scène in bloed op wit:
Waar het linnen is verschoond, alleen voor vanavond.
En op een of andere manier waren we haar voor.
Deze spookkamer van uitgang
Dat ze binnenkomt door het flikkering van kaarslicht
En in haar borst
Er ontstaat een woestijnstorm.
Een oude dorst die nooit kan worden geluwd of gedood
Sweeps over de kou
Gebroken maar duizendmaal
"Mijn Liefste!»