Pablo Milanés — Banquete De Tiranos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Banquete De Tiranos" van Pablo Milanés.
Songteksten
Hay una raza vil de hombres tenaces
De sí propios inflados, y hechos todos
Todos, del pelo al pie, de garra y diente
Y hay otros, como flor, que al viento exhalan
En el amor del hombre su perfume
Como en el bosque hay tórtolas y fieras
Y plantas insectívoras y pura
Sensitiva y clavel en los jardines
De alma de hombres los unos se alimentan
Los otros su alma dan a que se nutran
Y perfumen su diente los glotones
Tal como el hierro frío en las entrañas
De la virgen que mata se calienta
A un banquete se sientan los tiranos
Pero cuando la mano ensangrentada
Hunden en el manjar, del mártir muerto
Surge una luz que les aterra, flores
Grandes como una cruz súbito surgen
Y huyen, rojo el hocico y pavoridos
A sus negras entrañas los tiranos
Los que se aman a sí, los que la augusta
Razón a su avaricia y gula ponen
Los que no ostentan en la frente honrada
Ese cinto de luz que en el yugo funde
Como el inmenso sol en ascuas quiebra
Los astros que a su seno se abalanzan
Los que no llevan del decoro humano
Ornado el sano pecho, los menores
Y los segundones de la vida, sólo
A su goce ruin y medro atentos
Y no al concierto universal
Danzas, comidas, músicas, harenes
Jamás la aprobación de un hombre honrado
Y si acaso sin sangre hacerse puede
Hágase… clávalos, clávalos
En el horcón más alto del camino
Por la mitad de la villana frente
A la grandiosa humanidad traidores
Como implacable obrero
Que a un féretro de bronce clavetea
Los que contigo
Se parten la nación a dentelladas
Songtekstvertaling
Er is een verachtelijk ras van vasthoudende mannen.
Van zichzelf opgeblazen, en maakte alles
Iedereen, van haar tot voet, klauw en tand
En er zijn anderen, zoals flor, die uitademen naar de wind
In de liefde van de mens zijn parfum
Zoals in het bos zijn er schildpadden en beesten
En insectenetende planten en zuivere
In de tuinen van ' ADN (het paradijs).
Van de ziel van de mensen die voeden
De anderen geven hun ziel aan wat ze voeden.
En ruik je tand de vraatzucht
Zoals het koude ijzer in de darmen
Van de Maagd die doodt verwarmt
Tirannen zitten op een banket
Maar als de bebloede hand
Zinken in de delicatesse, van de dode martelaar
Een licht dat je bang maakt, bloemen
Zo groot als een plotseling kruis ontstaat
En zij vluchten, rode snuit en angst
Tot hun zwarte ingewanden de tirannen
Zij die van zichzelf houden, zij die augusta
Reden voor hun hebzucht en gulzigheid
Degenen die niet pronken op het eerlijke voorhoofd.
Die lichtgordel die smelt in het juk
Zoals de immense zon op de rotsen instort.
De sterren die in hun boezem springen
Degenen die geen menselijke waardigheid dragen
Orneer de gezonde borst, de minderjarigen
En de seconden van het leven, alleen
Voor uw plezier ruïne en medro Attent
En niet naar het Universal concert.
Dances, food, music, harems
Nooit de goedkeuring van een eerlijk man
En als er geen bloed kan worden gedaan
Laat het gaan... klap ze, klap ze.
Op de hoogste horcon van de weg
In het midden van de voorste schurk
Voor de grote mensheid verraders
Als een meedogenloze werker
Dan een bronzen kist.
Zij met jou
Ze splitsten de natie op de tanden