Oval Opus — Rusted Armor songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Rusted Armor" van Oval Opus.
Songteksten
There was a boy
A boy who never really understood
Why his mother left, and headed South
Chasing her lost childhood
Well who’s to blame, he doesn’t know
And he wonders if it’s him
He prays at night, to God above
To give him strength within
Then he cries, cause her lie
Is hurting him
Is this rusted armor strong enough to hide
All the pain and sorrow
That’s hiding down inside
He’s shed so many tears
Enough that he could drown
But he’ll wear it till it wears him down
As time goes by
He wonders when
She will finally see the light
He waits for the day
She shows up to say…
«Son I’m so sorry, you know I didn’t
Treat you right.»
Then he tries, not to cry
But it’s hurting him
Is this rusted armor strong enough to hide
All the pain and sorrow
That’s hiding down inside
He’s shed so many tears
Enough that he could drown
But he’ll wear it till it wears him down
I still hold on to what you left with me
Just a fading memory
I won’t believe what they say
That I’m better off this way
Is this rusted armor strong enough to hide
All the pain and sorrow
That I’m hiding down inside
I’ve shed so many tears
Enough that I could drown
So I’ll wear it till it wears me down
Songtekstvertaling
Er was een jongen.
Een jongen die nooit echt begreep
Waarom zijn moeder vertrok en naar het zuiden ging
Haar verloren jeugd najagen
Wie is de schuldige, hij weet het niet.
En hij vraagt zich af of hij het is.
Hij bidt ' s nachts tot God boven
Om hem kracht te geven.
Dan huilt hij, laat haar liegen.
Doet hem pijn.
Is dit roestige harnas sterk genoeg om te verbergen
Alle pijn en verdriet
Die zich van binnen verstopt.
Hij heeft zoveel tranen vergoten.
Genoeg om te verdrinken.
Maar hij zal het dragen tot hij uitgeput is.
Naarmate de tijd verstrijkt
Hij vraagt zich af wanneer
Ze zal eindelijk het licht zien.
Hij wacht op de dag
Ze komt langs om te zeggen:…
"Zoon het spijt me zo, je weet dat ik niet
Ik zal je goed behandelen.»
Dan probeert hij, niet te huilen
Maar het doet hem pijn.
Is dit roestige harnas sterk genoeg om te verbergen
Alle pijn en verdriet
Die zich van binnen verstopt.
Hij heeft zoveel tranen vergoten.
Genoeg om te verdrinken.
Maar hij zal het dragen tot hij uitgeput is.
Ik hou nog steeds vast aan wat je met me achterliet.
Gewoon een vervagend geheugen.
Ik geloof niet wat ze zeggen.
Dat ik zo beter af ben.
Is dit roestige harnas sterk genoeg om te verbergen
Alle pijn en verdriet
Dat ik me van binnen verstop
Ik heb zoveel tranen vergoten.
Genoeg om te verdrinken.
Dus ik draag het tot het me vermoeit