Orquestra de Cambra de l'Empordà — No és massa tard songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "No és massa tard" van Orquestra de Cambra de l'Empordà.
Songteksten
Cansat, cansat de fer-me mal
De viure en un engany
Cansat de mi
Que no sé alliberar-me
Fugir d’aquest desig
Que sé que no és per a mi però no puc evitar
Cansat d’aquesta soledat
D’haver-me enamorat
Del pas del temps
Que fa caure en l’oblit
Allò que va ser etern
Cansat de veure-ho clar però no saber escapar
No és massa tard per a tot allò que és important
Per a mi, com ser feliç
Estic tan cansat… però he de tornar a començar
I quan s’aturarà aquest mal
Que crema i crema tant?
Evaporat
Que no deixi record
D’aquells moments tan bons
Cansat que d’aquells núvols només en quedi fum
Només vull cridar i trencar, no recordar mai més per viure en pau
Cansat d’haver callat
D’estar emprenyat
De ser fugaç, de ser real…
Per què no puc existir així?
No puc, no és per a mi
Tan humà, despullat
Que no puc existir
No vull pas fer-ho així
Cansat d’haver somiat…
I quan podré somriure?
Quan tornaré a viure?
Quin va ser el pecat
Per sentir aquest desig
Que no té cap sentit
Per viure sense viure tanta soledat?
Songtekstvertaling
Moe, moe van mij pijn te doen
Leven in een waanidee
Ik ben het zat.
Ik weet niet, laat me gaan.
Ontsnap aan dit verlangen
Ik weet dat het niet voor mij is, maar ik kan het niet vermijden.
Moe van deze eenzaamheid
Je hebt me verliefd.
Van het verstrijken van de tijd
Dat doet hen in vergetelheid raken.
Wat eeuwig was
Moe van het duidelijk te zien, maar niet weten hoe te ontsnappen
Het is niet te laat voor alles wat belangrijk is
Voor mij, hoe gelukkig te zijn
Ik ben zo moe... maar ik moet opnieuw beginnen.
En wanneer zal dit kwaad stoppen
Zoveel melk en room?
Verdampt
Dat laat geen herinnering achter
Van die momenten zo goed
Moe van die wolken krijg gewoon rook
Ik wil alleen maar schreeuwen en breken, nooit meer herinneren om in vrede te leven.
Moe van het zwijgen.
Wees boos.
Wees van voorbijgaande aard, wees echt…
Waarom kan ik niet ook bestaan?
Ik kan niet, is niet voor mij
Zo menselijk, naakt
Dat ik niet kan bestaan
Dat wil ik niet.
Moe van het dromen…
En wanneer kan ik lachen?
Wanneer ga ik weer leven?
Wat was de zonde?
Om dit verlangen te voelen
Dat slaat nergens op.
Om te leven zonder zoveel eenzaamheid?