Оргия праведников — Восхождение чёрной луны songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Восхождение чёрной луны" van Оргия праведников.
Songteksten
Из-за дальних гор, из-за древних гор
Да серебряной плетью река рассекала степи скулу.
Белый дрок в костер, бересклет в костер
Над обрывом стою — Боги! Боги! Как берег крут!
Мертвой свастикой в небе орел повис
Под крылом кричат ледяные ветра.
Я не вижу, но знаю — он смотрит вниз
На холодный цветок моего костра
Мир припал на брюхо, как волк в кустах,
Мир почувствовал то, что я знаю с весны —
Что приблизилось время Огня в Небесах,
Что приблизился час восхождения чёрной Луны.
Я когда-то был молод — так же, как ты.
Я ходил Путем Солнца — так же, как ты.
Я был Светом и Сутью — так же, как ты.
И был Частью Потока — так же, как ты!
Но с тех пор, как Она подарила мне взор
Леденящие вихри вошли в мои сны
И все чаще мне снились обрыв и костер
И мой танец в сиянии чёрной Луны
Я готов был собакой стеречь ее кров
Ради счастья застыть под хозяйской рукой
Ради права коснуться губами следов
Мне оставленных узкою, легкой стопой
А ночами я плакал, и бил себя в грудь.
Чтоб не слышать, как с каждым сердечным толчком
Проникает все глубже, да в самую суть
Беспощадный, холодный осиновый кол
Бог мой, это не ропот — кто вправе роптать,
Слабой персти ли праха рядиться с Тобой,
Я хочу просто страшно, неслышно сказать —
Ты не дал, я не принял дороги иной,
И в этом мире мне нечего больше терять,
Кроме мертвого чувства предельной вины —
Оттого я пришел сюда петь и плясать
В восходящих потоках сияния чёрной Луны !
Я пришел сюда из-за дальних гор
Ибо ныне я знаю, что делать с собой
В шесть сторон кроплю, обхожу костер
Подношу к губам горьких трав настой
Бог мой! Свастикой в небе орел повис
Под крылом, крича, умирают ветра,
Вот Она подходит, чтоб взять меня вниз.
Чтобы влить в меня жажду рассечь себя
Я раскрыл себе грудь алмазным серпом,
И подставил, бесстыдно смеясь и крича,
Обнаженного сердца стучащийся ком
Леденящим, невидимым черным лучам
Ведь в этом мире мне нечего больше терять
Кроме мертвого чувства предельной вины
Мне осталось одно — это петь и плясать
В затопившем Вселенную пламени чёрной Луны.
Songtekstvertaling
Door de verre bergen, door de oude bergen.
Ja, de rivier sneed door de steppen met een zilveren zweep.
Witte drok in het vuur, beresklet in het vuur
Over de klif sta ik-goden! Goden! Hoe steil de kust is!
De adelaar hing als een dode hakenkruis in de lucht
Onder de vleugel van de schreeuwende ijzige wind.
Ik kan het niet zien, maar ik weet dat het naar beneden kijkt.
Op de koude bloem van mijn vuur
De wereld viel op zijn buik als een wolf in de Bush,
De wereld voelde wat ik wist sinds de lente —
Dat de tijd van het vuur in de hemel nabij is,
Dat het uur van de opkomst van de Zwarte Maan naderbij kwam.
Ik was ooit jong, net als jij.
Ik heb het pad van de zon bewandeld, net als jij.
Ik was licht en essentie, net als jij.
En ik maakte deel uit van de stroom, net als jij!
Maar sinds ze me de blik gaf
Kokende wervelwinden kwamen in mijn dromen
En steeds vaker droomde ik van de klif en het vuur
En mijn dans in het zwarte maanlicht
Ik was klaar om haar schuilplaats te bewaken als een hond.
Omwille van het geluk om te bevriezen onder de hand van de meester
Voor het recht om de sporen aan te raken met je lippen
Ik liet een smalle, lichte voet achter.
En ' s nachts huilde ik en sloeg ik op mijn borst.
Om niet te horen, zoals met elke hartslag
Het dringt dieper en dieper door in de essentie.
Genadeloos, koude Aspen staak
Mijn God — dit is geen mopperkont-die het recht heeft om te mopperen,
Zwakke vingers of stof om zich met jou te verkleden,
Ik wil het gewoon op een enge, onhoorbare manier zeggen. —
Je gaf niet, ik accepteerde niet de andere manier,
En in deze wereld heb ik niets meer te verliezen.,
Behalve een dood gevoel van ultieme schuld. —
Daarom ben ik hier om te zingen en te dansen.
In de stijgende stromen van de stralen van de Zwarte Maan !
Ik kwam hier vanuit de verre bergen.
Nu Weet ik wat ik met mezelf moet doen.
In zes zijden sprinkel ik, ga rond het vuur
Ik breng een bittere kruid infusie naar mijn lippen
Mijn God! Swastika in the sky eagle hung
Onder de vleugel, schreeuwend, sterft de wind,
Hier komt ze om me neer te halen.
Om mij het verlangen te geven om mezelf te ontleden.
Ik opende mijn borst met een diamanten sikkel.,
En erin geluisd, schaamteloos lachend en schreeuwend,
Naakte hart bonzende bult
Koude, onzichtbare zwarte stralen
Ik heb niets meer te verliezen in deze wereld.
Behalve een dood gevoel van ultieme schuld.
Alles wat ik nog heb is zingen en dansen.
In de vlammen van de Zwarte Maan die het universum overspoelde.