Олег Митяев — Воскресение songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Воскресение" van Олег Митяев.
Songteksten
Он сойдeт на безлюдный перрон,
Hа прощанье кивнув проводнице.
Оживятся вокзальные птицы,
По походке узнав — это он.
Сколько раз через этот вокзал
Он опять к суете возвращался,
Сколько раз там же шумно прощался
И в вечерних огнях отбывал.
Hо сегодня никто нас не ждeт,
В лужах лeд, и пока не светает,
И никто на планете не знает
Где он нынче гостит и живeт.
В стылой бане затопим мы печь
И, болтая, налепим пельмени,
И Земля свою скорость изменит,
Hе давая собятиям течь.
Из окна — лес, за лесом — поле,
Падает снег на озeрную гладь,
И еле слышен звон колоколен,
И воскресенье, и благодать.
И от белых берeзовых дров
Станет каменка жаром томиться,
И попробуй поверь, что не снится мне
Спокойная вязь его слов.
Как же вышло, что не довелось,
Мы ни разу вот так не сидели,
И не пили, и песен не пели,
Hо сегодня всe вдруг удалось.
И подойдут наши пельмени,
Он всe расспросит — кто, да чего.
А со двора стылая темень
Будет глядеть в наше окно.
И, прощаясь, он двери толкнeт,
Разомлевши от пара и водки,
И пойдeт потихонечку к лодке,
И домой между звeзд поплывeт.
А я останусь стоять на ветру,
Босиком, в белоснежном исподнем,
Я поехал бы с ним хоть сегодня,
Hо, наверно, пока не могу.
Вот и всe, а кому рассказать —
Как в психушке примерить рубашку.
Два стакана и дверь нараспашку
И опять воскресенья ждать.
Из окна — лес, за лесом — поле,
Падает снег на озeрную гладь,
И еле слышен звон колоколен,
И воскресенье, и благодать.
Songtekstvertaling
Hij stapt uit op een verlaten platform.,
Met een afscheidsknik naar de gids.
Station vogels zullen tot leven komen,
Door de manier waarop hij liep, wist hij dat hij het was.
Hoe vaak moet ik dit station nog door?
Hij ging terug naar de drukte.,
Hoe vaak heb je op dezelfde lawaaierige manier afscheid genomen?
En in de avond vertrokken de lichten.
Maar niemand wacht op ons vandaag,
Er zit ijs in de plassen, en het wordt nog niet licht.,
En niemand op de planeet weet het
Waar hij nu verblijft en woont.
In een koud bad verwarmen we de oven.
En, chatten, we plakken knoedels,
En de aarde zal haar snelheid veranderen.,
Ik geef sobytiyam geen stroom.
Vanuit het raam - het bos, achter het bos-het veld,
Sneeuw valt op het meeroppervlak,
En hoorde het geluid van klokken.,
En zondag, en grace.
En van wit berkenhout.
Zal de verwarming verwarmen om te sudderen,
En probeer te geloven dat ik niet droom
De kalmte van zijn woorden.
Hoe kon het gebeuren dat ik geen kans had?,
We hebben nog nooit zo gezeten.,
En ze dronken niet, en ze zongen geen liedjes.,
Maar vandaag is alles plotseling gelukt.
En onze knoedels zullen volstaan.,
Hij zal alles vragen-wie en wat.
En vanaf de tuin wordt het donker
Hij kijkt uit ons raam.
En, afscheid nemen, duwt hij de deur,
Razomlev uit de stoom en wodka,
En ga langzaam naar de boot,
En het huis tussen de sterren zweeft.
Ik blijf in de wind,
Blootsvoets, in Sneeuwwitje ondergoed,
Ik zou vandaag met hem meegegaan zijn.,
Maar dat kan ik waarschijnlijk nog niet.
Dat is alles, en wie te vertellen —
Zoals een shirt passen in een psychiatrisch ziekenhuis.
Twee glazen en de deur is open.
En weer zondag wachten.
Vanuit het raam - het bos, achter het bos-het veld,
Sneeuw valt op het meeroppervlak,
En hoorde het geluid van klokken.,
En zondag, en grace.