Олег Митяев — Тоска songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Тоска" van Олег Митяев.
Songteksten
Разбрасывая по чужой квартире короткий вопрос:
«Куда ты уехал, куда? От комнаты этой пустой,
К которой ведут провода нежней паутинки простой?»
И ни забытого зонта, ни сувенира,
Навроде тёток с коромыслами из Гжели,
Ни фотографии вдвоём, и над квартирой
Летает эхо: «Неужели? Неужели?»
Ах, неужели на заправленной постели
Уже ни разу ничего им не приснится?
Скрипят качели во дворе: «Ах, неужели?»,
Как будто на зиму оставшаяся птица.
Звенит телефон в синеву, за окна, где в небе тоска
Стоит, натянув тетиву, и хочет вот-вот отпускать.
И заскользит стрела, отправленная метко,
И разобьёт стекло с каракулями стужи,
И потечёт тоска в наш дом с холодным ветром,
И я озябну, ощутив, что я не нужен.
Но это потом, а пока звенит телефон за стеной,
И кажется, что никогда ничто не случится со мной.
А там, в квартире незнакомой, кто-то плакал,
Не подходя упрямо, не включая света,
И наподобие вопросительного знака,
Спина тряслась, как будто веточка под ветром.
А я не слышал. Я был рядом и не слышал…
Гудки кружились, как листвою засыпая
Следы того, кто в синеву куда-то вышел,
И это всё, что я запомнил, засыпая.
Songtekstvertaling
Een korte Vraag over iemands appartement.:
"Waar ging je heen, waar? Uit deze lege kamer.,
Aan welke draden is het meer mals dan een simpel spinnenweb?"
En geen vergeten paraplu of souvenir.,
Als een vrouw met een juk van Gzhel,
Geen foto ' s van hen twee, en boven het appartement
Echo vliegt: "echt? Echt?"
Oh, is het op een opgemaakt bed
Zullen ze nooit meer dromen?
De schommel in de tuin kraakt: "Oh, echt?",
Het is als een overgebleven vogel voor de winter.
De telefoon gaat in het blauw, achter de ramen, waar de lucht melancholisch is
Hij staat met de bowstring strak en wil loslaten.
En de pijl zal glijden, nauwkeurig verzonden,
En breek het glas met frost ' s krabbels,
En verlangen zal in ons huis stromen met een koude wind,
En ik heb het koud, het gevoel dat ik niet nodig ben.
Maar dit is later, en terwijl de telefoon gaat achter de muur,
En het lijkt erop dat mij nooit iets zal overkomen.
En daar, in het appartement van een vreemde, was iemand aan het huilen,
Kom niet koppig dichterbij, doe de lichten niet aan,
En als een vraagteken.,
Mijn rug trilde als een takje in de wind.
Ik heb het niet gehoord. Ik was in de buurt en hoorde niets.…
De hoorns draaiden als bladeren die in slaap vielen.
Sporen van iemand die ergens in het blauw verdween.,
En dat is alles wat ik me herinner toen ik in slaap viel.