Олег Митяев — Ночной полёт songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ночной полёт" van Олег Митяев.
Songteksten
И на звезды глядел,
И в кармане моем заблудившийся ключ
Все звенел не у дел,
И по сетке скакал надо мной виноград,
Акробат от тоски;
Был далек от меня мой родной Ленинград,
И все ближе — пески.
Бессеребряной сталью мерцало крыло,
Приближаясь к луне,
И чучмека в папахе рвало, и текло
Это под ноги мне.
Бился льдинкой в стакане мой мозг в забытьи:
Над одною шестой
В небо ввинчивал с грохотом нимбы свои
Двухголовый святой.
Я бежал от судьбы, из-под низких небес,
От распластанных дней,
Из квартир, где я умер и где я воскрес
Из чужих простыней;
От сжимавших рассудок махровым венцом
Откровений, от рук,
Припадал я к которым и выпал лицом
Из которых на юг.
Cчастье этой земли, что взаправду кругла,
Что зрачок не берет
Из угла, куда загнан, свободы угла,
Но и наоборот;
Что в кошачьем мешке у пространства хитро
Прогрызаешь дыру,
Чтобы слез европейских сушить серебро
На азийском ветру.
Что на свете — верней, на огромной вельми,
На одной из шести —
Что мне делать еще, как не хлопать дверьми
Да ключами трясти!
Ибо вправду честней, чем делить наш ничей
Круглый мир на двоих,
Променять всю безрадостность дней и ночей
На безадресность их.
Дуй же в камни мои не за совесть и страх,
Но за совесть и стыд.
Захлебнусь ли в песках, разобьюсь ли в горах
Или бог пощадит —
Все едино, как сбившийся в строчку петит
Смертной памяти для:
Мегалополис туч гражданина ль почтит,
Отщепенца ль — Земля.
Hо, услышишь, когда не найдешь меня ты Днем при свете огня,
Как в Быково на старте грохочут винты:
Это — помнят меня
Зеркала всех радаров, прожекторов, лик
Мой хранящих внутри;
И внехрамовый хор — из динамика крик
Грянет медью: смотри!
Tам летит человек! Hе грусти! Улыбнись!
Oн таращится вниз
И сжимает в руке виноградную кисть,
Словно бог Дионис.
Songtekstvertaling
En naar de sterren keek.,
En in mijn zak zit een verloren sleutel
Alles liep uit de hand.,
En op het net sprong over mijn druiven,
Acrobaat van verlangen;
Mijn geboorteland Leningrad was ver van mij.,
En steeds dichterbij, het zand.
De vleugel glinsterde als zilverloos staal.,
Dichter bij de maan,
En chuchmek in papakha kotste, en stroomde
Dit is onder mijn voeten.
Mijn hersenen klopten als een ijsschots in een glas in vergetelheid:
Meer dan een zesde
Hij neukte zijn halo ' s in de lucht met een brul
Tweekoppige Heilige.
Ik vluchtte voor het lot, van onder de lage hemel.,
Van afgeplatte dagen,
Van de appartementen waar ik stierf en waar ik herrezen ben
Van de lakens van iemand anders.;
Van degenen die de geest vasthielden als een torenhoge Kroon.
De openbaringen door de handen van,
Ik klampte me aan ze vast en viel eerst met mijn gezicht.
Van waaruit naar het zuiden.
Het geluk van dit land dat echt rond is,
Dat de leerling niet
Vanuit de hoek waar het wordt gedreven, vanuit de hoek,
Maar integendeel.;
Wat er in de kattenbak van de ruimte zit, is lastig.
Een gat kauwen,
Om het zilver te drogen.
Op de Aziatische wind.
Wat in de wereld - of liever, op een enorme velmi,
Op een van de zes —
Wat kan ik anders doen dan deuren dichtslaan?
Ja sleutels om te schudden!
Want het is eerlijker dan ons niemandsland te verdelen.
De wereld rond voor twee,
Om alle duisternis van dagen en nachten te ruilen.
Op hun Niet-adres.
Blaas in mijn Stenen niet uit geweten en angst,
Maar voor geweten en schaamte.
Zal ik verdrinken in het zand of neerstorten in de bergen
Of God zal je sparen. —
Alles is één, als een verdwaalde Petit.
Geheugenkaart voor:
Megalopolis zal de burger eren,
Afvallige l-aarde.
Maar je zult me horen als je me overdag niet vindt bij het licht van het vuur.,
Zoals in Bykovo aan het begin van de brullende schroeven:
Denk aan mij.
Spiegels van alle radars, zoeklichten en gezichten
Mijn binnenhouding;
En een out-of-temple koor van de schreeuwspreker
Het zal barsten van koper: kijk!
Er vliegt een man! Wees niet verdrietig! Lachen.
Hij kijkt naar beneden.
En hij houdt een druivensap in zijn hand,
Zoals de God Dionysus.