Nocte Obducta — Nebel Über Den Urnenfeldern songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nebel Über Den Urnenfeldern" van Nocte Obducta.
Songteksten
Ich spüre nur den kalten Wind in meinen leeren Händen
Und greife vage in ein nebelschweres Nichts
…das Continuum rinnt mit dem Nebel durch die Finger
Einer Sanduhr gleich
Es formt der Dunst ein Meer, der Wald ein Bild des Hafens
Der lädt zu einer Überfahrt ins Land des ew’gen Schlafens
Es weiß das feuchte Gras um die, die hier begraben
Als Asche schwarz und alt wie das Gefieder toter Raben
Es teilt mein müder Schritt verwitterte Steinkreise
Die stumme Einsamkeit wispert vom Ende meiner Reise
Es lockt mich eine Stele, wartend zu verharren
Ich lausche Schweigen und dem Fluß, wo Totenkähne knarren
Es zieh’n am Horizont Familien schwarzer Schwäne
Lethes Wasser tauft das Holz der Ruder leerer Kähne
Es murmeln Erd' und Stein von dem, was sie genommen
Irgendwo ein Dryasstrauch — der Sommer wird nicht kommen
Es stürzt mein Leben wie das Bustum meiner Seele
Tiefer in die Nebel, die da wabern um die Stele
Es raunen Pithosgräber von den Kindestagen
Der Tag vergeht, die Kälte bleibt, den Frost ins Herz zu tragen
Es fällt verlor’ner Schnee, die Asche toter Winter
Auf gramvoll stumme Tumuli, die Hüter toter Kinder
Es schlägt ein kaltes Herz im Mond über den Feldern
Und totgebor’ne Wünsche wimmern schwächlich in den Wäldern
Songtekstvertaling
Ik voel de koude Wind in mijn lege handen
En vaag een mist bereiken-zwaar niets
... het continuüm loopt door de vingers met de mist
Gelijk aan een zandloper
De nevel vormt een zee, het bos een foto van de haven
Het nodigt je uit tot een oversteek in het land van de eeuwige slaap
Het kent het vochtige gras rond degenen die hier begraven.
As as, Zwart en oud als het verenkleed van dode ravens
Het deelt mijn vermoeide stap, stenen cirkels, verweerd
De stille eenzaamheid fluistert van het einde van mijn reis
Het lokt me een Stele, wachtend om te blijven
Ik luister naar stilte en de rivier waar de schepen van de dood kraken.
Het trekt families van zwarte zwanen aan de horizon.
Lethes water doopt het hout van de riemen van lege schuiten
Daar mompelen aarde en steen van wat ze namen.
Ergens zal een Dryas struik-zomer niet komen
Het crasht mijn leven als het Bustum van mijn ziel
Dieper in de mist die rond de Stele draait.
Pithos graves murmur uit de kindertijd
De dag gaat voorbij, de koude blijft, om de vorst naar het hart te dragen
Het valt verloren sneeuw, de as van de dode Winter
Op Grammy silent Tumuli, de bewakers van dode kinderen
Het klopt een koud hart in de maan boven de velden
En doodgeboren wensen jammeren zwak in het bos