Nino Ferrer — Claire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Claire" van Nino Ferrer.
Songteksten
Comme le temps est loin déjà
te souviens-tu de ce jour-là?
L’amour n’est rien d’autre parfois
que cet instant dans un regard
et les amants qui se séparent
sur les quais mouillés d’une gare
ne savent pas qu’il est trop tard
et qu’on ne se retrouve pas.
Je l’avais connue un printemps
un jour de soleil et de vent
et ce fut elle que j’aimais tant
et qui ne m’aima que pour rire
Ce fut une triste satire
pourquoi faut-il toujours mourir?
J’ai peur de vivre et de vieillir
et cette mort qui nous attend.
C'était sur les quais de la Seine
elle était blonde et lycéenne
et ne me regarda qu'à peine
et moi, je jouais de la guitare
il y avait là quelques clochards
ils ont passé le jour à boire
et doucement tomba le soir
et je pris sa main dans la mienne.
Et les jours passent après les jours
et les amours après l’amour
il n’y aura jamais de retour
et ma jeunesse est vite passée
Je voudrais rire et t’oublier
on perd sa vie à se rappeler
car je t’avais beaucoup aimée
et je m’en souviendrai toujours.
Au coin de la rue Visconti
où j’avais ma chambre et mon lit
j’ai connu la mélancolie
d’un décor qui n’a pas changé
Les murs sont gris comme ils l'étaient
il y faisait très chaud l'été
le vent soufflait dans l’escalier
comme un orgue de Barbarie.
La lune brille dans un ciel noir
que se passe-t-il donc ce soir?
Pourquoi m’est-il permis de voir
tous ces fantômes dans les rues?
Les bruits de la ville se sont tus
Que sont ces jours-là devenus?
Et ton ombre qui dansait nue
dans le reflet de mon miroir?
Songtekstvertaling
Want de tijd is al ver weg.
herinner je je die dag nog?
Liefde is soms niets anders.
dat dit moment in een blik
en geliefden die uit elkaar gaan
op de natte dokken van een station
ik weet niet of het te laat is.
en dat we elkaar niet meer zien.
Ik had haar ooit gekend.
een dag van zon en wind
en ik hield zoveel van haar.
en die alleen van me hield om te lachen
Het was een trieste satire.
waarom moet je altijd sterven?
Ik ben bang om te leven en oud te worden.
en de dood die ons wacht.
Het was aan de oevers van de Seine.
ze was blond en high school.
en keek me aan
en ik speelde gitaar.
er waren wat zwervers daar.
ze brachten de dag door met drinken.
en hij viel zachtjes in de avond.
en ik nam zijn hand in de mijne.
En de dagen gaan voorbij na de dagen
en liefde na liefde
er zal nooit een terugkeer zijn.
en mijn jeugd ging snel voorbij.
Ik wil je graag uitlachen en vergeten.
we verliezen ons leven om ons te herinneren.
omdat ik heel veel van je hield.
en Ik zal het me altijd herinneren.
Om de hoek van Visconti Street
waar ik mijn kamer en bed had
Ik heb melancholie meegemaakt.
van een inrichting die niet veranderd is
De muren zijn zo grijs als ze waren.
het was erg warm in de zomer.
de wind waaide van de trap af.
als een orgaan van barbaarsheid.
De maan schijnt in een zwarte hemel
Wat is er vanavond aan de hand?
Waarom mag ik het zien?
al die geesten op straat?
De geluiden van de stad zijn stil
Wat is er van deze dagen geworden?
En je schaduw die naakt danst
in de reflectie van mijn spiegel?