Nicolas Peyrac — Sébastien songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sébastien" van Nicolas Peyrac.
Songteksten
Ruban bleu noué dans ses cheveux
Hésite encore un peu
Et se décide enfin
Ne prendra pas ce train
Qu’elle prend tous les matins
Pour aller au lycée
Quatorze ans depuis bientôt un an Ras le bol les parents
Qui comprendront jamais
Qu’elle veut pas vieillir
Qu’elle veut pas mourir
Qu’elle veut ouvrir les yeux
Et regarder ailleurs
Sébastien lui a dit:
«On s’en va au pays des Mayas
Là où les enfants rêvent encore
Et puis on grandira jamais, ça je te le promets
On prendra tout le temps d’exister
On écrira un jour pour dire qu’on s’aime encore
On donnera surtout pas d’adresse
Et puis comme on sera jamais vieux
D’ici un siècle ou deux
On reviendra pour voir
Huit heures vingt, ils doivent être en cours
Ils sont toujours en cour
Pensent jamais à rien
Qu'à leur future carrière
Pensent qu'à être fiers
Un jour seront perdus
Sans l’avoir jamais su
Sébastien lui a dit:
Faut changer faut tout recommencer,
Surtout pas ressembler aux autres
Et puis faut pas leur en vouloir
Ils peuvent pas savoir
Qu’on était différents
Mélodie faut sortir du couloir
Les laisses pas t’avoir
T’empêcheraient de penser, de t'émouvoir,
Tu n’auras qu’une vie
Fais sauter les murs gris
Qui planquent ton soleil
Rendez-vous devant le Luxembourg
J’aurai un sac en toile
Tu me reconnaîtras
J’aurai les yeux si grands
Tu te noieras dedans
Mélodie je t’attends
Mélodie.
Songtekstvertaling
Blauw lint vastgebonden in haar haar
Aarzel een beetje meer
En uiteindelijk beslist
Zal deze trein niet nemen
Dat ze elke ochtend neemt
Om naar de middelbare school te gaan
Veertien jaar voor binnenkort een jaar Ras de ouders
Die het nooit zal begrijpen
Dat ze niet oud wil worden
Dat ze niet wil sterven.
Dat ze haar ogen wil openen
En zoek elders.
Sebastian vertelde het hem.:
"We gaan naar het land van de Maya' s
Waar kinderen nog steeds dromen
En dan worden we nooit volwassen, dat beloof ik.
We nemen alle tijd om te bestaan.
Op een dag schrijven we dat we nog van elkaar houden.
We zullen vooral geen adres geven
En dan hoe we nooit oud zullen zijn
In een eeuw of twee
We komen terug en zien wel.
Acht uur twintig, ze moeten in uitvoering zijn.
Ze zijn altijd in de rechtbank
Denk nooit aan iets.
Dan hun toekomstige carrière
Denk dat je trots moet zijn.
Op een dag zal verloren gaan.
Zonder ooit te weten
Sebastian vertelde het hem.:
We moeten veranderen. we moeten opnieuw beginnen.,
Zeker niet zoals anderen.
En dan hoef je het ze niet kwalijk te nemen.
Misschien weten ze het niet.
Dat we anders waren.
Melody moet de gang uit.
Laat ze je niet hebben.
Zou je weerhouden van denken, van bewegen,
Je hebt maar één leven.
Blaas de grijze muren op.
Die uw zon verbergen
Bijeenkomst te Luxemburg
Ik neem een canvas tas.
Je zult me herkennen.
Ik heb zo ' n grote ogen.
Je verdrinkt erin.
Melody, ik wacht op je.
Melodie.