Necromantia — Spiritdance songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Spiritdance" van Necromantia.
Songteksten
I travelled through the eyes of the Necroscope
Into the realm where marble tombs lay open
Where Death and Decay hold their thrones
And sorrow chants her funeral song
A weird sweet music fills the air
As shadow forms gather in circles
And it is nighttime, so cold, so dark
When spirits start their dance macabre
Ghostly dancers whirling around
Their lips move in silence
And there is death in their eyes
A young couple waltzes among the gravestones
(holding goblets of silver in their hands)
Together they drink as the music plays on Together they die poisoned by their own hands
Beside a grey mausoleum
Two duellists fence with etherial blades
And as the sword pierces the heart
A misty veil enshrouds them both
A man whose faithless wife betrayed his love
Slays the unwary lovers onto their bed of lust
As a poet of unsound mind ends his damned being
Giving his life for the glory of the black art
Centuries of spectral agony and pain
Performed like a drama before my eyes
In the first light of day the spirits disappear
In a haze of ghostly mist shimmer away
Until the next time they replay their deaths
Songtekstvertaling
Ik reisde door de ogen van de Necroscoop.
In het rijk waar Marmeren graven Open Lagen
Waar dood en verval hun tronen vasthouden
And sorrow chants her funeral song
Een vreemde zoete muziek vult de lucht
Als schaduw vormen zich verzamelen in cirkels
En het is nacht, zo koud, zo donker
Wanneer geesten hun dans macaber beginnen
Spookdansers die rondzwerven
Hun lippen bewegen in stilte.
En er is dood in hun ogen
Een jong stel walst tussen de grafstenen.
(bekers van zilver worden in hun handen gehouden))
Samen drinken ze terwijl de muziek samen speelt ze sterven vergiftigd door hun eigen handen
Naast een grijs mausoleum
Twee afschermingen met etherische bladen
En als het zwaard het hart doorboort
Een mistige sluier omhult hen beiden.
Een man wiens trouweloze vrouw zijn liefde verraadde.
Doodt de onwillige geliefden op hun bed van lust.
Als een dichter van ongezonde geest eindigt zijn vervloekte wezen
Zijn leven geven voor de glorie van de zwarte kunst
Eeuwen van spectrale kwelling en pijn
Als een drama voor mijn ogen
In het eerste daglicht verdwijnen de geesten.
In een waas van spookachtige mist glinsteren weg
Tot de volgende keer dat ze hun dood herhalen.